ศิษย์เจ้าเอ๋ย

พระโอวาทสิ่งศักดิ์สิทธิ์พระโอวาทสงฆ์จี้กงวิปลาส
ประทานไว้เนื่องในโอกาสประชุมธรรม 2 วัน ณ ไท่ฝู จ.สุรินทร์
วันอาทิตย์ที่ 19 ตุลาคม พ.ศ.2551
สาธุชนกราบขอประทานพระโอวาทชี้แนะ
จิตใจหนึ่งเชื่อมั่นธรรมาแท้ โองการฟ้าประกาศิตแผ่ทั่วทิศา
สัจธรรมจริงแท้แห่งชีวา เข้าใจจริงวาระฟ้าปรกโปรดยุคปลาย
ใจสงบฟังธรรมนำพินิจ ไตร่ตรองคิดถี่ถ้วนในดวงจิต
รู้หนทางจึงก้าวเดินมิผิดทิศ ในชีวิตประจำวันจึงเปี่ยมธรรม
เราคือ
สงฆ์จี้กงวิปลาส รับบัญชาจาก
พระอนุตตรธรรมมารดา ลงสู่พุทธสถาน แฝงกายเคียมคัล
องค์มารดา ผู้เมตตา ถามศิษย์รักทุกคนสุขสบายดีไหม
ขอทุกคน จิตสงบตั้งใจฟัง
ฮา ฮา
ศิษย์รักศิษย์…ศิษย์รักเอ๋ย…มีโอกาสพึงรักษาวันเวลาผ่านไปไม่รั้งรอ มีวันนี้ ไม่รู้พรุ่งนี้เป็นเช่นไร ได้รับธรรมในยุคปลายแต่ละคนต่างล้วนได้รับโอกาสเท่าเทียมกัน แต่ใครจะรู้รักษาโอกาสพากเพียรบำเพ็ญ สั่งสมคุณธรรม เท่าใดนั้นอยู่ที่ตนหนา ศิษย์วันนี้แตกต่างจากวันก่อน รู้จิตตนพึงบ่มเพาะคุณธรรมงามสมบูรณ์ หากมิรักษาโอกาสนี้บำเพ็ญเพียร ผ่านไปแล้วจะร้องไห้ก็สายเกินกาล พึงถนอมวันเวลารักษาโอกาสตนเองให้ดี หนึ่งชีวิตมีคุณค่า มีความหมายยิ่งใหญ่แท้ มาแปรเปลี่ยนชะตาตนก้าวข้ามพ้นวังวนทะเลทุกข์ จะดีไหม
ศิษย์รักเอ๋ย…ศิษย์รักเอ๋ย…แต่ละคนต่างที่มา ต่างจิตต่างใจ ต่างความคิด อย่าได้มองว่าใครผิด ทุกสิ่งอย่างล้วนมีเหตุผล แต่ละคนล้วนมีข้อดีจงรู้มองสิ่งที่ดีที่เขามีอยู่ เช่นนี้จิตใจศิษย์จะสบายไร้กังวล จงอภัยในความผิดที่เขามี เช่นนี้ก็คือจิตใจศิษย์เปี่ยมด้วยเมตตารักจริง จิตใจที่รักจริงเท่านั้นจึงแปรผันทุกสิ่งอย่างให้งดงามได้ จึงลดละความเคืองแค้นในจิตใจ ใครต่อใครได้ จึงนำพาผองเวไนยได้อย่างแท้จริง เข้าใจไหม
ศิษย์รักเอ๋ย…ศิษย์รักเอ๋ย…แต่ละช่วงแห่งการบำเพ็ญมีบ้างล้มลุกคลุกคลาน มีบ้างสับสน มีบ้างราบรื่น แต่อย่างไรในช่วงเวลาเหล่านั้นก็ขอให้ศิษย์รักษาใจธรรมให้มั่นคง ยืนหยัดให้ได้ ในความเที่ยงตรงถูกต้อง
อย่าได้ให้ปล่อยสบาย…ยามราบรื่น
อย่าได้ให้ท้อถอยไป…ยามเหนื่อยล้า
ช่วงชีวิตแห่งคนมีขึ้นลงเป็นธรรมดา
ช่วงชีวิตแห่งการบำเพ็ญมีราบรื่น ขรุขระ
ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ต้องพบเจอเช่นกัน
ฉะนั้น มุ่งบำเพ็ญจิตใจเจอสิ่งใดก็ขอให้ยังยืนหยัดในจุดหมาย ยังมั่นคงในปณิธาน อย่าเพียงเจอทุกข์แล้วต้องห่างหาย เจอสอบแล้วต้องหวาดกลัว
ศิษย์เจ้าเอ๋ย…เมื่อบำเพ็ญมีเป้าหมายไฉนต้องกลัวต่อสิ่งที่เข้ามา สำคัญที่สุดคือใจแห่งเจ้าเต็มที่แล้วหรือยังในธรรมา เต็มที่แล้วหรือยังในการฉุดช่วยเวไนย ฟ้าเบื้องบนต้องการเพียงความจริงใจ ศิษย์มีใจฟ้าย่อมให้หนทาง มิตีบ ตันอย่างแน่นอน เข้าใจไหม
ศิษย์รักเอ๋ย…ศิษย์รักเอ๋ย…ทุกเวลาย้อนมองตน ทุกเวลาสงบจิตสงบใจศึกษาธรรม ต้องพินิจใคร่ครวญ หากไม่ใคร่ครวญจะหลงผิดได้ง่ายหนา ธรรมาแท้หนทางนี้ฟ้ามอบให้ เดินหรือไม่อยู่ที่เจ้าเอง บำเพ็ญปฏิบัติในยุคท้ายศิษย์จะต้องไร้ตัวตน จึงจะก้าวข้ามการทดสอบทุกสิ่งทุกอย่างไปได้ ปฏิบัติงานธรรม ศิษย์จะต้องทำด้วยจิต มิใช่ทำแค่กาย จึงทำได้ตลอดไป ไม่เหนื่อยหน่าย ไม่อ่อนล้า หากวันนี้ปฏิบัติงานธรรมทุ่มแค่กายสุดท้ายศิษย์จะก้าวไปไม่รอด เพราะกายสังขารมีวันล้า มีวันอ่อน มีขอบเขตที่จำกัด ซึ่งแตกต่างจากจิตปัญญาแห่งตนนั้น ไร้ขอบเขต ทำงานฟ้าจึงต้องทำด้วยใจอย่างจริงแท้ผลที่ได้จึงสูงค่าอย่างแท้จริง เข้าใจไหม
ศิษย์รักเอ๋ย…ศิษย์รักเอ๋ย… บุคลากรทั้งหลายพวกเจ้าดั่งแขนขาแห่งอาจารย์ ดั่งดวงใจที่พันผูก ถูกหรือผิดอย่างไร ในสิ่งที่พวกเจ้ากระทำ อาจารย์ยินดีอภัยให้เสมอ เพียงหวังศิษย์สักวันได้รู้ตื่นตน แก้ไขความผิดตนอย่างแท้จริง
ศิษย์เจ้าเอ๋ย… ทุกเวลาอาจารย์รู้พวกเจ้ามีสิ่งคับข้องใจ มีใจที่สับสน มีความทุกข์ที่อยากจะระบายร่ำร้อง มีบางอย่างที่ไม่อาจบอกกล่าวกับใครได้

เจ้าทั้งหลายจงรู้หนา สิ่งเหล่านี้อาจารย์รับรู้ถึงใจพวกเจ้าอยู่เสมอ คอยเป็นกำลังใจให้กับพวกเจ้าไม่เคยห่าง
ศิษย์เจ้าเอ๋ย…ยามใดท้อ อย่าได้ตำหนิว่า ยามใดอ่อนล้าผิดหวังอย่าได้มัวตัดพ้อ จงสร้างแรงใจ จงสร้างพลังอันแข็งแกร่งให้กับใจ พิชิตเป้าหมายในชีวิตให้จงได้
ศิษย์บำเพ็ญวันนี้..
.ต้องทนให้ได้…ในสิ่งที่ผู้อื่นทนไม่ได้
ต้องยอมรับให้ได้…ในสิ่งที่ผู้อื่นยอมรับไม่ได้
ต้องอภัยให้ได้…ในสิ่งที่ผู้อื่นอภัยไม่ได้
เช่นนี้จิตใจเจ้าจึงจะเหนือคนทั่วไป ศิษย์เจ้าเอ๋ยอย่าได้ร้องให้ ทุกข์เพียงใด เจ้ายังมีอาจารย์ร่วมแบ่งเบา
หวังศิษย์รักทุกคน…ยิ่งบำเพ็ญยิ่งเปี่ยมด้วยความสุข ยิ่งบำเพ็ญยิ่งงดงามสว่างใส ยิ่งบำเพ็ญยิ่งรู้ใจแห่งตน แลเข้าใจคนอื่นด้วย ยิ่งบำเพ็ญยิ่งมองเห็นกระจ่างแจ้งสัจธรรม บำเพ็ญธรรมในคราวนี้ศิษย์คนดีดั่งกัปตันนำนาวาล่องแล่น จะท้อใจได้หรือ จะหยุดลงได้หรือ เวไนยยังรอคอยพวกเจ้าไปฉุดช่วย ดังนั้นศิษย์ของอาจารย์มิใช่คนธรรมดาเดินดินหนา เจ้าจะต้องเป็นดั่งพุทธะเดินดิน ฉุดช่วยผองชน

อย่าได้ให้…ผิดต่อฟ้าเบื้องบน
อย่าได้ให้…ผิดต่อบรรพจารย์
อย่าได้ให้…ผิดต่อปณิธานแห่งตน
แรงมุ่งมั่นแห่งเจ้าให้เสมอต้นเสมอปลาย อย่าได้เป็นเรือล่มเมื่อใกล้ฝั่ง ขอให้ศิษย์รักทุกคนจงระวังตนเองให้ดี กาย ใจ วาจา รักษาให้งดงาม ก้าวเดินตามอริยา จะฉาบฉวยมิได้หนา ต้องทำจริง มุ่งจริงจนถึงจุดหมาย สุดท้ายจึงได้สำเร็จจริง สุดท้าย…ฝากศิษย์รักตระหนักใจ ภาระใหญ่ใจเจ้าต้องน้อมรับจากใจจริง ตัดเพื่อตนสละให้เพื่อเวไนย ไร้ติดยึด ไร้กังวล มุ่งปณิธาน สุดท้ายร่วมบำเพ็ญจิตใจให้เป็นหนึ่งเดียว สมัครสมานสามัคคี รักปรองดองดุจน้องพี่ มีสิ่งใดร่วมจับมือกันฟันฝ่า ร่วมจับมือนำพาผองชนพ้นคืนแดน ขอศิษย์รักได้บรรลุในจิตใจปณิธานที่มุ่งหวัง ทางโลก ทางธรรม บำเพ็ญให้กลมกลืน อาจารย์จะรอพวกเจ้าที่หนันผิงซัน กราบลา
ฮา ฮา ถอย