จริงใจ ลดละความดื้อดึงความเห็นแก่ตัว

พระโอวาทสิ่งศักดิ์สิทธิ์
พระโอวาทสงฆ์จี้กงวิปลาส
ประทานไว้เนื่องในโอกาสประชุมธรรม 2 วัน ณ ไท่ฮว๋า จ.เพชรบุรี
วันอาทิตย์ที่ 28 กันยายน พ.ศ.2551
สาธุชนกราบขอประทานพระโอวาทชี้แนะ
เพื่อเวไนยศิษย์มุ่งไปมิเคยหยุด เพื่อนำฉุดช่วยคนหลงเที่ยงตรงฟ้า
เพื่อสืบทอดหลักจิตญาณแห่งพุทธา เพื่อกาลข้างหน้าได้บรรลุธรรมกลับคืน
เราคือ
สงฆ์จี้กงวิปลาสแห่งซีหู รับบัญชาจาก
พระอนุตตรธรรมมารดา ลงสู่ไท่ฮว๋า น้อมกายเคียมคัล
องค์ชคัตตรยาพดง ถามศิษย์รักทุกคนสุขสบายดีไหม
น้อมจิตสงบตั้งใจฟัง
ฮา ฮา
เดิน ตามรอยพุทธา มุ่งมั่นจิตใจ ยามที่ขื่นขม กายใจเหมือนยากฝ่าฟัน ศิษย์เพียร ล่วงพ้นจากอนธการ ที่ฉุดดึงให้เจ้าเวียน วนผันไปตามกระแส บอก ศิษยาทุกวัน เตือนเจ้าอย่าเพลิน ออกเดินทางฟ้า ตั้งใจจริงช่วยเวไนย เรียนรู้ ธรรมะมุ่งแผ่กำจาย กระจ่างความนัยฉายธรรม ปัญญาส่องพ้นทุกข์กรรม ทุกก้าวอาจหาญ กล้าแกร่งลงแรงบุกเบิก ณ โลกก่อเกิด พุทธารู้ตื่นกาลนี้ ขอเพียงศิษย์รัก สงบธรรมมั่นยุคตรี กิเลสกระแสโลกนี้ ให้ทวนและมีแรงฝ่า * เจ็บ ปวดใจไม่จาง คือทุกข์ผิดหวัง อนิจจังรู้ ปลดเปลื้องที่ใจลำเค็ญ กัปสาม ตามรอยพุทธาบำเพ็ญ ศิษย์รักเชื่อมั่นธรรมยิ่ง และได้เห็นจริงจิตญาณ (ซ้ำ) บทเพลงทำนอง : ลืมเจียมหัวใจ
ศิษย์รักเอ๋ย…
จริงใจ ลดละชื่อเสียง ผลประโยชน์
บำเพ็ญเพิ่มพูนเมตตาธรรมให้ปรากฏ
จริงใจ ลดละอารมณ์นิสัยเคยชิน
บำเพ็ญเพิ่มพูนให้บรรยากาศธรรมให้ปรากฏ
จริงใจ ลดละความดื้อดึงความเห็นแก่ตัว
บำเพ็ญเพิ่มพูนความซื่อสัตย์เที่ยงตรงให้ปรากฏ
จริงใจ ลดละความใคร่อยาก
บำเพ็ญเพิ่มพูนจิตกุศลทานให้ปรากฏ
จริงใจ ลดละการยึดมั่นถือมั่นโกรธเคือง
บำเพ็ญเพิ่มพูนเมตตากรุณา อภัยให้ปรากฏ
ในหลักธรรมจริง คือความจริงที่สืบทอดมายั่งยืนไม่เปลี่ยนแปลง เกิดมาหลายภพชาติ มิสู้เกิดมาแล้วเพื่อบำเพ็ญธรรม บรรลุอริยมรรค บำเพ็ญธรรมยุคขาวปฏิบัติภายนอกเที่ยงตรง บำเพ็ญภายในบริสุทธิ์โดยแท้ เข้าใจไหม
ศิษย์รักเอ๋ย…ศิษย์รักเอ๋ย…
โลกกระแสโลกีย์เชี่ยวเกินเจ้าทั้งหลายฝ่าข้ามพ้นได้ ชีวิตดำรงทุกวัน ด้วยปัจจัยสี่หล่อเลี้ยงในกายสังขาร แต่ทว่าจิตญาณช่างหลงลืมและเลือนลางแท้ บ่มเพาะจิตธรรมในชั้นประชุมเพื่อฟื้นฟูจิตญาณดีงามนั้นกลับคืนมา สู่ ณ รากต้นกำเนิดเดิมของพุทธา และวันนี้เจ้าทั้งหลายอย่าดูเบา นิ่งดูดายปล่อยให้ชีวิตตามกระแสโลกไปทุกเช้าค่ำ
จงหันหลังกลับคืนฝั่งเถิดหนาศิษย์รัก ด้วยจิตใจปุถุชนมีความใคร่อยาก ไม่จำกัดขอบเขต นั่นคือกิเลสของตนเอง พุทธะกล่าวว่า…มีเพียงธรรมนำบำเพ็ญ จิตสว่างสู่ความวิสุทธิ์ จึงสามารถตัดละในความโลภโกรธหลงของตนเอง หากผู้บำเพ็ญทั้งหลายได้บำเพ็ญธรรม ประจักษ์เป็นจริงก็จะชัดแจ้ง โลกภาวะวิสัยยุคปัจจุบัน ดังนั้นอาจารย์หวังว่า เจ้าพบพานหลักธรรมอันสูงส่ง จะนำเปลี่ยนแปลงนิสัยอารมณ์ร้ายให้ดับสิ้นไป ได้หรือเปล่า
จากวันนี้สู่กาลวันข้างหน้า แม้จะเจอการทดสอบหรืออุปสรรคขัดขวางเพียงใด แต่การทดสอบและอุปสรรคนั้น คือบันไดแห่งผู้บำเพ็ญที่เข้มแข็งโดยแท้ เข้าใจไหม
ศิษย์รักเอ๋ย…อลคัททูปมสูตร พุทธะสอนว่า คือแพนำพาใช้ข้ามฝั่ง ให้นำปฏิบัติบำเพ็ญสู่จุดหมายนิพพาน หากชีวิตมีความยึดมั่นถือมั่นก็จะเป็นทุกข์ ชื่อเสียงเงินทอง หากยึดมั่นถือมั่นมากเกินไปก็จะเป็นทุกข์ ดังนั้นหลักธรรมคำกล่าวทั้งหลาย เพื่อสอนชี้นำให้เจ้าทุกคนก้าวล่วงพ้นจากปุถุชนสู่อริยเมธี น้อมจิตสงบแล้วนั่งลง
ศิษย์เอ๋ย…
ก่อนอาจารย์จะอำลา มีคำกล่าวมากเหลือเกิน หวังจะกล่าวให้ศิษย์ทุกคนได้รู้ แต่ทว่าเมื่อมองเห็นใบหน้าอันใสซื่อของเจ้านั้น อาจารย์ก็ยากจะเอื้อนเอ่ยคำใดได้ มีเพียงให้เจ้ารักษาดูแลตน และอีกทั้งพุทธระเบียบอย่าหละหลวม ให้เคร่งครัดในวิถีทางบำเพ็ญธรรม เจ้าจะต้องมี
จิตใจเที่ยงตรงชัดเจน เพราะทุกขณะนี้มีสิ่งจอมปลอมก่อเกิดขึ้น ลองภูมิปัญญาธรรมของเจ้าทุกคน หากแยกแยะเท็จจริง จริงเท็จ มิได้ เจ้าก็จะพลาดพลั้งเดินหลงทิศผิดทางไป
ดังนั้น…ยุคขาวฟ้ามีโองการประกาศิต มีหลักธรรมจริงมอบให้ทุกคนนำพาปฏิบัติแต่จะรักษาความศรัทธาจริงใจของตนได้เพียงใด และจะรักษาหลักธรรมแห่งบรรพจารย์ได้เที่ยงตรงรุ่นต่อรุ่นได้เพียงใดนี่คือความห่วงใยที่อาจารย์ฝากบอกศิษย์ทุกคน ณ คืนวันที่รออยู่ผิงซันนั้นเดียวดาย รอ รอ เฝ้ารอศิษย์ทุกคน หรือจะเพลินเดินอยู่ในสามภพภูมิ เวียนอย่างนี้มิรู้จบ จงอย่าหลงอีกเลย ให้ชีวิตรู้ตื่นแจ้งได้แล้วหนา ห่านป่าที่รอนแรมจากรังมาเนิ่นนาน บัดนี้พระวิสุทธิอาจารย์จะนำพาเจ้าทั้งหลายกลับบ้าน กลับบ้าน
กราบลา
ฮา ฮา ถอย
หมายเหตุ**
อลคัททูปมสูตร ว่าด้วยข้ออุปมาอสรพิษพระสูตรที่ชี้ให้เห็นความสำคัญของวิปัสนา วิปัสนาคือเครื่องนำพาสู่อรหันต์กายานุปัสนา การระลึกรู้ที่กาย เช่นรู้ว่าเราทำอะไรอยู่จิตตานุปัสนา การระลึกรู้ที่จิต รู้ทันความนึกคิด รู้ทันจิตตัวเอง เช่น รู้ว่าเรากำลังโกรธ
ธรรมานุปัสนา การระลึกถึงธรรม รู้ถึงธรรมะในสรรพสิ่ง
อนธกาล ความมืดมัว พลบค่ำ