พระโอวาทศิษย์พี่นาจา

ประชุมชั้นวิริยะญาณ วันอาทิตย์ที่ 4 ตุลาคม พุทธศักราช 2552
ณ พุทธสถานหมีเล่อเตี้ยน อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา

ตั้งแต่เล็กจนโต แล้วเมื่อเริ่มประคองตัวเองได้ คุณพ่อ คุณแม่ก็ส่งให้เราไปโรงเรียน โรงเรียนอนุบาลใช่มั้ย ส่งให้เราไปโรงเรียนเพื่ออะไร เพื่อที่จะศึกษาหาความรู้ใช่มั้ย ตั้งแต่เรายังพูดไม่ค่อยเป็น เราก็ไปโรงเรียนแล้วใช่มั้ย ไปโรงเรียนไปศึกษาหาความรู้ เพื่อที่จะให้เรานั้นมีความรู้ ให้สมองเราฉลาด ให้เรารู้เยอะ ๆ ใช่มั้ย แล้ว ศึกษา ๆ ๆ ศึกษาไป ๆ เมื่อจบอนุบาล ก็ต้องเรียน เรียนชั้นประถมใช่มั้ย เรียนชั้นประถมกี่ปี (หกปี) หกปี เราไปศึกษาหาความรู้เพื่อให้เรามีความรู้ มีความสามารถ ต่อด้วยอีกกี่ปี (หกปี) เราต้องไปศึกษา ๆ หาอะไร หาความรู้ เพราะเพียงหกปี ฐานเลขยังไม่พอ ยังต้องอีก หกปีเป็นกี่ปี สิบสองปี เราศึกษาหาความรู้ เพื่ออะไร เพื่อให้เรามีความรู้ เพื่อให้เราฉลาดขึ้น ใช่มั้ย ต่อมาเรียนมาแล้วอีก สิบสองปี ต่อด้วยอีกกี่ปี (สี่ปี) สี่ปี เราทำอะไรศึกษาหาความรู้ เพื่ออะไร เพื่อให้เรามีความรู้เพิ่มยิ่งขึ้นอีกใช่มั้ย (ใช่) แล้วเรามีความรู้เพิ่มอีกยิ่งขึ้น แล้วยัง (ยัง) มี เรามีความรู้เพิ่มอีกยิ่งขึ้นจริง ๆ ใช่มั้ย แล้วเราก็เริ่มที่จะทำงานเป็นใช่มั้ย ต่อด้วยอีกมั้ย ปัจจุบันนี้คงจะไม่ค่อยจบแค่สี่ปี ยังมีต่ออีกกี่ปี (สองปี) ต่ออีกสองปี สี่ปีต่ออีกสองปี เป็นหกปี ตอนแรกหกปี ต่อมาหกปี ต่ออีกสองปี เป็นสิบแปดปี เราศึกษาหาความรู้พ่อแม่คอยหนุนเรา ส่งเสริมให้เรา อยู่เบื้องหลัง เพื่ออะไร เพื่อให้เราเรียนอย่างราบรื่น ใช่มั้ย เราต้องเรียนทุกแขนง เรียนทุกวิชา เรียน ๆ ๆ แล้วเลือกความสามารถของตัวเอง เพื่อให้เรานั้นเจอหนทางที่ชอบจริง ๆ เราเรียนทุกอย่าง เพื่อเจาะลึก ๆ เจาะลึกลงไป เพื่อรู้ถึงถิ่นเดิมแท้ว่าเป็นมายังไง ทดลองแล้วทดลองอีก ศึกษาแล้วศึกษาอีก เพียงแค่สิบแปดปียังไม่พอ ยังต้องเรียนเพิ่มอีก เพื่ออะไร เพื่อให้เรานั้นเป็นอัจฉริยะให้ได้

แต่ท้ายที่สุดแล้ว เราเคยศึกษาถึงตัวเราตัวนี้มั้ย ว่าเดิมทีนั้น ก่อนที่เราจะมาอยู่ในท้องแม่เราเป็นยังไง เราสามารถพิสูจน์และทดลองได้มั้ย เรามัวแต่ไปพิสูจน์สัตว์ตัวเล็กตัวน้อย ผ่าข้างนอกผ่าข้างใน ใช่มั้ย ทดลองน้ำนู้น ทดลองต้นนู้น ทดลองต้นนี้ คณิตคิดยังไง เลขคิดยังไง ทดลองไปทดลองมา ศึกษาไปศึกษามา เดิมทีเป็นยังไง แล้วต่อมาเป็นยังไง แล้วผลลัพธ์เป็นยังไง สุดท้ายเราก็ได้ แต่เราเคยศึกษาถึงตัวเราตัวนี้มั้ย ก่อนที่เราจะอยู่ในครรภ์ของมารดาเราอยู่ไหน เราเคยศึกษาตัวนี้มั้ย แล้วทำไมเราจึงอยู่ในครรภ์ของมารดาได้ แล้วทำไมเราจึงเกิดความผูกพันกับมารดา เราเคยศึกษาตัวนี้มั้ย เราไม่เคยศึกษา ระยะเวลาสิบแปดปี เรามัวแต่ศึกษาหาความรู้ เพื่อให้เรานั้นมีความรู้ มีสติปัญญา มีความสามารถ ให้สมองเรานั้นฉลาด เราศึกษาได้ที่หนึ่ง ศึกษาได้เยอะ ๆ ใช่มั้ย แต่ท้ายที่สุดแล้ว เราไม่เคยศึกษาชีวิตความเป็นอยู่ของตัวเราเลยใช่มั้ย

เราบอกว่าเรามาฟังธรรมะในสามวันนี้เพื่อช่วยเพื่อนของเรา แต่ก่อนที่เราจะช่วยเพื่อนของเราได้ เราต้องช่วยตัวเองก่อน พระพุทธเจ้า พระโพธิสัตว์กวนอิม จะโปรดเวไนย หากตัวเองยังเป็นเวไนยอยู่แล้วจะโปรดได้ยังไง ใช่มั้ย แล้วเราจะโปรดได้ยังไง ในเมื่อเรายังไม่โปรดตัวเอง เราต้องศึกษาแก่นของคำว่า “คน” คำว่า”มนุษย์” ให้มันถ่องแท้ ให้มันแน่แท้ ให้มันกระจ่าง นั่นเรียกว่าการศึกษาที่มันประสบผล ศึกษายังไง ก่อนอื่นเราเกิดมาในครรภ์มารดาได้ยังไง ก่อนที่เรามาอยู่ในครรภ์มารดาเราอยู่ที่ไหน แล้วทำไมเราจึงมีความผูกพันกับครอบครัวนี้ แล้วทำไมเราจึงต้องมารู้จักกับคนนี้ แล้วทำไมเราไม่เกิดในครรภ์มารดาคนนี้ เพราะอะไร ทั้ง ๆ ที่ทุกคนก็อยู่ในฐานะของมารดาเหมือนกัน มีสิทธิ์ที่จะอุ้มท้อง แต่ทำไมเราต้องเกิดมากับแม่คนนี้ พ่อคนนี้ พี่น้องคนนี้ เราเคยศึกษามั้ย เคยมั้ย (ไม่เคย) เรามัวแต่ไปศึกษาค้นหาข้อมูลความเป็นมาของอะไร แล้วระยะเวลาสิบแปดปีที่เราศึกษา ที่ผ่านมาแล้ว เครียดก็เครียด เหนื่อยก็เหนื่อย จำเป็นมั้ย เป็นสิ่งที่จำเป็น แต่จะมีค่าอะไร ในเมื่อเราเกิดมาเป็นคนเราไม่ศึกษาเรื่องราวของตัวเองไปด้วย จะมีค่ามั้ย มีค่ามั้ย มันก็มีคุณค่าแค่อีกทางหนึ่ง

แต่ถ้าชาติหน้าเราเกิดมา ถ้าเราไม่ได้เกิดมาอยู่ในครรภ์ของมารดา เกิดมาอยู่ในท้องของลูกไก่เราทำจะยังไง ถ้าเกิดในท้องของแม่ไก่เราจะทำยังไง ในเมื่อในปัจจุบัน ขณะนี้ เวลานี้เราไม่ศึกษาความเป็นมาของตัวเอง เรามัวไปศึกษาเรื่องราวของลูกไก่ ของหนู ของศพ ของสิ่งต่าง ๆ นานา แต่ทำไมเราไม่ศึกษาตัวเราเอง แล้วถ้าต่อไปเราเกิดมาให้คนอื่นศึกษาตัวเราล่ะ เราจะรู้สึกยังไง แม่กระทั้งปากก็ยังพูดไม่ได้เลย สำคัญตอนนี้เรามีโอกาส เราต้องให้โอกาสตัวเองศึกษาชีวิตเรื่องราวของตัวเอง ความเป็นมาของเรา เราตัวนี้เป็นมายังไง เราแตกต่างจากสัตว์ตรงไหน เราทำไมเราจึงเกิดมาเป็นแบบนี้ ทำไมเราจึงเกิดมาในครอบครัวนี้ ทำไมเราจึงเกิดอยู่ในฝูงชนแบบนี้ เพราะอะไร ทำไมเราจึงไม่ไปเกิดเป็นขอทาน ทำไมเราไม่ไปเกิดเป็นแม่ค้า ทำไมเราไม่ไปเกิดเป็นคนอดอยากยาจก ทำไมเราไม่ไปเกิดเป็นคนเดินไม่ได้ แล้วทำไมขาเรายังมีอยู่ แล้วทำไมเวลาเห็นบางคนแขนถึงขาดไป มันเป็นเพราะอะไร เราเคยศึกษาแบบนี้มั้ย ตอนนี้เราอาจจะเป็นแบบนี้ แต่เคยรู้มั้ยว่าอีกห้าปีข้างหน้าเราจะเป็นยังไง เราไม่รู้ เพราะไม่เคยคิดที่จะศึกษาใช่มั้ย ไม่มีใครปรารถนาที่จะให้ตนเองนั้นแขนหายไปข้างหนึ่ง ขาหายไปข้างหนึ่ง หรือว่าเป็นใบ้พูดไม่ได้ใช้มั้ย แต่เราไม่พยายามศึกษาหาถึงแก่นของเราเองต่างหาก มาในวันนี้มาฟังธรรมะสามวัน ไม่ใช่แค่สิ้นสุดแค่สามวันแล้วสามารถที่ประสบผลอะไรต่าง ๆ นานาที่เราวอนขอได้ เพียงแค่สามวันมีค่าแค่นิดเดียว เพราะอะไร เราเอามือถือปิดเครื่องมา ไม่ใส่ memory card ไม่ใส่ซิมการ์ด มีประโยชน์มั้ย เพราะฉะนั้นให้เราใช้สติปัญญา ความเป็นอัจฉริยะของเราที่พ่อแม่คอยส่งหนุนให้เรานี้ มาลองศึกษาดู มาลองพิเคราะห์พิจารณาดู มาที่นี้อาจจะเป็นของฟรีเราไม่รู้สึกอะไร

แต่เวลาเราไปศึกษาที่อื่นใช้เงินตั้งเยอะ ๆ ต้องให้คุ้ม ๆ คิดไปคิดมาจะไปทำร้ายคนอื่นยังไง คืนนี้ต้องทำอะไร ต้องทำยังไง เรามีโอกาสดี มีบุญกุศลที่ดี เพราะฉะนั้นเราต้องรู้ และเข้าใจในชีวิตของตัวเอง เวลาของทุกคนนั้นมีค่า เวลาของศิษย์พี่ก็มีค่า อย่าลืมถนอมวาระเวลาและโอกาสให้ดี ดูแลตัวเองให้ดี ๆ บ๊ายบ่าย