การนั่งวิปัสสนา จะเป็นทางแห่งความสงบก็ได้ หรือจะเป็นทางแห่งความวุ่นวายก็ได้ ถ้าใครคิดว่านั่งิปัสสนามันจะต้องสงบอย่างเดียว ก็เป็นการโกหกกัน แต่ถ้าใครคิดว่ามันจะพาให้วุ่นวาย ก็ถือว่าโง่ เพราะแท้จริงการนั่งวิปัสสนาเป็นเพียงวิธีการปฏิบัติอย่างหนึ่งเท่านั้น บางครั้งก็สงบ บางทีก็วุ่นวาย เพราะธรรมชาติจิตมันเป็นแบบนั้นเอง แต่ทั้งความสงบและวุ่นวายก็มิใช่วิปัสสนา มันเป็นเพียงอาการที่เกิดขึ้นชั่วคราวเท่านั้น จะหาสาระอะไรไม่ได้ เมื่อรู้อย่างนี้นี่แหละคือผลอันสูงสุดของวิปัสสนา ท่านอย่าไปท่องจำขั้นตอนว่า นั่งวิปัสสนา ขั้นนั้นจะต้องเห็นอย่างนั้นอย่างนี้ เพราะมันจะทำให้คุณบ้าหรือเพี้ยนไปเสียก่อน ความจริงการฝึกจิตให้หมดทุกข์นั้น เราไม่ต้องทำให้เห็นอะไร ไม่ต้องอยากอะไร อย่าไปนั่งนึกว่าขณะนี้เราได้ขั้นไหนหรือฌานไหน เพียงแต่เรากำหนดจิตให้นิ่ง ให้ตั้งมั่น ไม่หวั่นไหว

ไม่ต้องคิดอะไร ถ้ามันคิด จงปล่อยให้มันคิด แต่อย่าคิดจะเอาดีเอาได้อะไรกับมัน ประเดี๋ยวหนึ่งมันก็จะหยุดของมันเอง เมื่อนั้นความสงบก็จะเกิดขึ้น แต่อย่าคิดว่าเราได้หรือเป็นอะไร ไม่ต้องเอามันทุกอย่าง ทำจิตให้อยู่เฉย ๆ ต่อไปอีก ให้มันนานมากที่สุดเท่าที่จิตมันจะรักษาความสงบเอาไว้ได้ จะช้าหรือเร็วเท่าใดก็ได้จากนั้นถ้าท่านมีปัญหาชีวิตหรือ ปัญหาบ้อบอคอแตก ก็ให้น้อมจิตไปเพื่อพิจารณาปัญหาอันนั้น ท่านจะทะลุปรุโปร่งคิดออกในปัญหาเหล่านั้น เรื่องนี้ท่านยังไม่ต้องเชื่อแต่ขอให้ทดลองทำดูเถิด

จะเกิดปัญญาแก้ไขปัญหาได้