เรื่องการปฏิบัติธรรมนี้ เป็นเรื่องของการฝึกจิตใจ ให้มีกำลังพลังเมื่อจิตมีกำลัง พลัง จิตก็จะเฉียบไวอย่างมหาศาล จนจิตนั้นสามารถจะเอาชนะความทุกข์ได้ ในการที่จะหมดทุกข์ได้นั้นจิตจะต้องไม่เกาะเกี่ยวอยู่กับสิ่งน่ารักและน่าเกลียด โดยการมองเห็นโทษของสิ่งเหล่านี้ เมื่อมองเห็นโทษมันจึงเบื่อ มันเบื่อทั้งสิ่งที่น่ารักและน่าเกลียด สภาวะจิตอย่างนี้ย่อมจะมีได้เฉพาะกับผู้ที่สามารถพัฒนาจิตของตัวเองได้สูงอย่างเพียงพอแล้ว ในส่วนลึกภายในจิตของคนสามัญจะไม่มีสภาวะอย่างนั้นตั้งอยู่เลย

เขาจึงไม่เข้าใจความหมายของความเบื่อหน่าย

การฝึกสมาธิก็เพื่อนำไปใช้กับการแก้ปัญหาในการงานทุกชนิด จงหยุดคิด แล้วจึงพิจารณาหาเหตุผลในงานที่ท่านทำอยู่และปัญหาที่กำลังเผชิญอยู่ ถ้าจิตของท่านสงบได้ด้วยสมาธิในขณะที่หยุดคิดนั้น ท่านจะเกิดความเข้าใจอันแจ่มชัดในการแก้ปัญหานั้น ๆ นั่นคือฝั่งที่ท่านจะต้องทดลองฝึกทำดู จงฝึกบ่อย ๆ ทุก ๆ วัน แล้วจิตท่านจะมีความสุขสบายกว่าเดิมเยอะเลย หลายคนชอบอ่านพระสูตร ตำรา คำสอน มากมาย แต่ใจมันไม่เป็นไปตามสภาพธรรมเหล่านั้น จิตว่างเข้าใจ แต่ใจมันไม่ว่างจริง ๆ