สาเหตุที่คนเราร้อนรุ่มกลุ้มใจเป็นทุกข์อยู่ทุกวันนี้ ก็เพราะเรามักยึดติดอยู่กับการมีตัวเราของเรา โดยยึดติดอยู่กับการได้ ดี มี เป็น ตั้งความหวังให้กับตัวเองสูงจนเกินพอดี ทำให้เราเกิดกิเลส อยากได้ไม่สิ้นสุด โดยเฉพาะเงินทองเพื่อที่จะเอาไปแลกวัตถุสิ่งของ เช่น บ้าน รถ ความสุขทางโลก เมื่อเราวิ่งไขว่คว้าดิ้นรนแสวงหาเพื่อให้ได้ทัดเทียมกับคนรวย จึงเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า แต่ถ้าท่านหันมาดูตัวเองพิจารณาดูให้ดีว่า ท่านเป็นใครมาจากไหน จะได้อะไรในชีวิตจริงหรือเปล่า แล้วความสุขจากการดิ้นรนวิ่งหาวัตถุเงินตรามันนำมาซึ่งความทุกข์ใจ เมื่อเห็นอย่างนี้แล้ว ความทะเยอทะยานอยากก็จะลดลง ความเป็นตัวเราของเราก็จะเบาบางไม่สำคัญอีกต่อไป

การที่พระสงฆ์องค์เจ้าก่อนที่จะตรัสรู้ได้ จำเป็นต้องปลีกวิเวกไปนั่งคิดพิจารณาตามลำพังใจเราจะสงบ จะเกิดปัญญารู้จักใจตัวเองดับทุกข์ได้ทันที สาเหตุสำคัญเกิดจากจิตของเรานั่นเอง จิตมันคิดมันสร้างอารมณ์ให้เกิดขึ้น ความจริงแล้วไม่มีใครชอบความทุกข์ความกังวลใจหรอก แต่จิตใจเรามักจะคิดโน่นคิดนี่จินตนาการต่าง ๆ นานา จะทำให้เกิดความหวาดกลัวขึ้น เราต้องอย่าปล่อยตัวปล่อยใจให้เคลื่อนไหวไปตามจิต ฉุดรั้งมันให้อยู่นิ่ง ๆเสียบ้าง ลองนิ่งเฉย ๆ สบาย ๆ ไม่ต้องไปคิดเรื่องอะไร ไม่ต้องห่วงใคร ปล่อยใจให้สงบอยู่กับร่างกายตัวเราในขณะนั้น เมื่อความสงบเกิดปัญญาก็จะตามมาจึงจะพ้นจากความทุกข์ทุกเรื่องเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในใจเรานั้น มันเป็นเรื่องของการปรุงแต่งไม่มีตัวตนที่แท้จริง ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นได้ก็เพราะการปรุงแต่งของจิตเท่านั้นเอง เมื่อเรารู้อย่างนี้จึงไม่ควรไปยึดถือความคิด ปล่อยให้ความคิดมันออกไปจากตัวเราก็หมดเรื่องที่คนเรารู้สึก รัก โลภ โกรธ หลง หรือความรู้สึกทุกอย่างมันเป็นเพียงความว่างเปล่าเท่านั้นเอง ไม่ใช่เรื่องจริงจังอะไร ถ้าเราไม่ไปสนใจยุ่งกับมันมันก็หายไปหมดไป