การปฏิบัติธรรมที่ถูกต้องจะต้องมีทั้งการฝึกสมาธิ และการแก้ใขหน้าที่การงานไปด้วย ถ้าฆราวาสไม่มีสมาธิเพราะขาดการฝึกฝน เขาย่อมจะขาดพลังงานทางจิตทำให้หวั่นไหวไปกับ

อารมณ์ต่าง ๆ ถ้าพระเณรไม่ฝึกสมาธิภาวนา จงรู้เถิดว่าท่านองค์นั้นไม่ได้ทำหน้าที่ของพระเณรที่แท้จริง ตลอดชีวิตของพระพุทธเจ้านั้น ท่านไม่เคยว่างเว้นจากการเข้าสู่สมาธิ อันเป็นธรรมวิหารของท่าน ซึ่งถ้าพวกเขาอยากให้พุทธศาสนาเจริญก็ไม่จำเป็นต้องไปตรวจชำระพระไตรปิฎกแล้วพิมพ์กันใหม่เราไม่ต้องสร้างโบสถ์สร้างวัดให้เจริญรุ่งเรือง เพียงแต่ว่าทุก ๆท่าน หันหน้ามาทำความเพียร นั่งสมาธิ เดินจงกรม ใช้ชีวิตอยู่ในสถานที่อันสงบ ไม่แสวงหาลาภยศสรรเสริญ และความสุขทางปากท้อง แค่นี้มันก็พอแล้วสำหรับการทำสังคายนาที่จะทำให้พระเณรเป็นพระเณรที่แท้จริงได้

ท่านจงมีเวลาให้กับจิตของท่านเองเสมอ จงหยุด หยุดจากการกร้าวร้าวหรือ กลุ้มรุม หยุดจากอารมณ์ทั้งปวงในโลก ถ้าคุณคิดว่าคุณไม่มีเวลาเช่นนั้น นั่นหมายความว่า คุณกำลังจะฆ่าตัวเอง เพราะเวลานั้นมันเป็นเวลาอันมีค่าที่สุดสำหรับชีวิตของคุณ ถ้าคุณห่วงโลก ห่วงสังคม ห่วงงาน ห่วงบุตร ภรรยา สามีและคุณไม่มีเวลาให้จิตของคุณหยุด คุณย่อมจะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างที่ว่ามาแล้วทั้งหมด เมื่อคุณหมดลมหายใจคุณจะไม่ได้อะไรเลยจากชีวิตที่เกิดมา ซ้ำร้ายคุณจะเป็นทุกข์ตรอมใจตาย

เพราะคุณไม่เคยหยุด เพราะฉะนั้นจงรีบหาเวลาหยุดให้กับตัวเองก่อนที่ลมหายใจของคุณมันจะหยุดก่อนที่ใจมันหยุด การหยุดใจจึงสำคัญมาก เท่ากับความคิดฟุ้งซ่าน วุ่นวาย กลัดกลุ้มมันก็จะหยุดตามไปด้วย หลังจากเลิกหยุดเราค่อยหาทางแก้ไขมันให้ดีที่สุด