การแสวงหาตัวบุคคลคือตัวคน เพื่อนำมาเป็นครูบาอาจารย์ด้วยความลุ่มหลงมัวเมา และสอนผิด ๆ ไม่ใช่แนวทางของสติปัญญาเพื่อการดับทุกข์ นับว่าคนผู้นั้นไร้ปัญญาน่าสมเพชเวทนาที่สุดแต่ถ้าผู้ใดแสวงหาความทุกข์ เหตุแห่งทุกข์ ข้อปฏิบัติเพื่อดับทุกข์ด้วยสติปัญญาของตัวเองที่เป็นอาจารย์ของตนเองอย่างแท้จริง ก็จะไม่หลงทาง

ถ้าคุณคิดว่าคุณดี นั่นคือความเลวของคุณ ถ้าคุณคิดว่าคุณเลวนั่นคือ ความโง่ของคุณ ถ้าคุณคิดว่าคุณฉลาด นั่นคือความโง่ของคุณ ถ้าคุณคิดว่าคุณโง่ นั่นก็คือความโง่ของคุณอีก  ถ้าคุณคิดว่าคุณบริสุทธิ์ นั่นคือ อัตตาอันสกปรกของคุณ ถ้าคุณคิดว่า สำเร็จเป็นพระอรหันต์แล้ว นั่นคือความหลง หรือความบ้ามุทะลุ อวดดีของคุณ ถ้าคุณคิดว่าคุณเป็นปุถุชน นั่นคือความท้อแท้ และไม่มีกำลังใจในการปฏิบัติธรรมของคุณ ถ้าคุณคิดว่าคุณปฏิบัติธรรมไม่ได้ หรือไม่มีวันจะรู้แจ้งธรรมได้ นั่นคือการ

แก้ตัวของคุณในอันที่จะไม่ต้องปฏิบัติธรรม เพราะความขี้เกียจและมักง่ายดูถูกตัวเอง ปิดประตู ปิดทางเดินของตัวเอง

ทางที่ดี คุณจงมีศีล ฝึกจิตให้สงบ อย่าเห็นแก่ตัว อย่ายึดมั่นถือมั่นในตัวตนของตนเอง จงเป็นคนเสียสละ อย่ามองคนอื่นเพื่อจับผิดเขา และอย่าคิดว่าตัวเองดีกว่าคนอื่น จงสร้างสรรค์ประโยชน์

เพื่อส่วนรวม จงอย่าเชื่อในสิ่งอื่นหรืออำนาจพิเศษนอกตัวที่จะนำมาซึ่งความเชื่อที่งมงายไร้สาระ จงเดินอยู่ทางที่พระพุทธเจ้าสอนว่า ตถาคตสอนแต่เรื่องความทุกข์ และความดับทุกข์เท่านั้น  นั่นคือทางที่จะทำให้คุณรู้จักตัวเอง คุณจะมีจิตใจที่สงบเย็นไม่เป็นโรคเครียด และไม่เป็นทุกข์ตั้งแต่ตอนที่ร่างกายยังไม่ตาย