ตอนที่ 10 วางแผนฆาตกรรมฮุบสมบัติ จมปรักอเวจี

พุทธะจี้กง ประทับทิพย์ญาณ

                           วางแผนร้ายฆ่าคนหวังทรัพย์สิน  

ต้องแดดิ้นจมลงสู่อเวจี

                           หาเมตตาจากนรกย่อมไม่มี         

ชั่วครู่สุขีหมื่นปีต้องโศกา

         พุทธะจี้กง : เวไนย์บนโลกโลกีย์ส่วนใหญ่ต่างก็วิ่งเต้นเพื่อทรัพย์สินเงินทองและผลประโยชน์  บางคนแสวงหาทรัพย์สินเงินทองด้วยวิธีการที่ถูกต้องสุจริต  ทุ่มเททั้งแรงกายและสติปัญญา  บางคนแสวงหาทรัพย์สินเงินทองด้วยวิธีการที่สกปรก  คิดแผนร้ายวางกับดักหลุมพราง บีบบังคับทำลายผู้อื่น  ทำให้เหยื่อผู้เคราะห์ร้ายต้องติดคุก บางคนก็มีชีวิตที่ตกอับจนต้องไปเป็นขอทานอยู่ข้างถนน  ตกอยู่ในสภาพที่ยากลำบากจนสุดที่จะทานทนได้  ยิ่งบางคนถึงกับทำร้ายผู้อื่นจนถึงแก่ความตาย ฆ่าคนไม่เห็นเลือด  แล่เนื้อเถือหนัง  ทำความชั่วโดยไม่ปรากฏให้เห็นชัด เช่นนี้ แล้วจะไม่ให้ผู้คนรังเกียจสาปแช่งได้อย่างไร  ถึงแม้ว่าจิตใจและพฤติกรรมของคน  คนด้วยกันอาจจะไม่รู้หรือไม่ได้สังเกต  แต่ไม่มีสิ่งใดที่ฟ้าดินไม่รู้ ฟ้าดินย่อมรู้ดี  ทุกสิ่งทุกอย่างที่มนุษย์ทำไม่ว่าจุดเล็กจุดน้อย  ทั้งหมดล้วนอยู่ภายใต้อำนาจการตรวจสอบอย่างทะลุปรุโปร่งของเทพตรวจการ  ดังนั้นคนชั่วทุกคนจึงไม่สามารถปฏิเสธการลงทัณฑ์ในนรกได้  โดยเฉพาะอย่างยิ่งการลงทัณฑ์ที่ทุกข์ทรมานในนรกอเวจี  ประทานยันต์ให้ศิษย์เราเผาดื่ม (โบกพัดใบลานหนึ่งที วิญญาณของชิวเซิงก็ออกจากร่าง)

         ชิวเซิง : ศิษย์คารวะพระอาจารย์

         พุทธะจี้กง : ศิษย์เราไม่ต้องมากพิธี  รีบขึ้นบัลลังก์บัวเถอะ

         ชิวเซิง : ศิษย์นั่งเรียบร้อยแล้วครับ  ขอเชิญพระอาจารย์ออกเดินทางได้ (เบื้องหน้ามีสายลมแห่งยมโลกพัดมา พาให้จิตใจไม่สงบ)  พระอาจารย์ครับ ลมประหลาดนี้มาจากที่ไหน?

         พุทธะจี้กง : นรกเป็นที่ๆมืดสลัวตลอดทั้งปี  จึงมีสายลมที่แสนเศร้า และนรกก็เป็นสถานที่ๆเต็มไปด้วยการลงทัณฑ์นานาชนิด  จึงมีสายลมแห่งยมโลกพัดกระหน่ำอยู่เสมอ  นรกกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขตสุดที่จะพรรณนาได้  ดังนั้นทิศทางลมจึงไม่มีความแน่นอน

         ชิวเซิง : เบื้องหน้าก็ถึงปากทางเข้าคุกแล้ว

         พุทธะจี้กง : ท่านเซียนกวนพร้อมด้วยขุนพลทั้งสองมารอพวกเราแล้ว รีบเข้าไปแสดงคารวะเร็ว

         ชิวเซิง : คารวะท่านเซียนกวนและท่านขุนพลทั้งสอง

         เซียนกวน : ท่านเมธีไม่ต้องมากพิธี  คารวะท่านพุทธะจี้กง

         พุทธะจี้กง : ท่านเซียนกวนไม่ต้องมากพิธี

         เซียนกวน : ถ้าอย่างนั้นขอเชิญทุกท่านเข้าไปข้างในเถอะ

         พุทธะจี้กง : ที่นี่มีวิญญาณบาปที่ถูกลงโทษอยู่มากมาย  ล้วนมีรูปร่างหน้าตาน่าสะอิดสะเอียนไม่น่าดู  ศิษย์เรา!  เจ้าเลือกใครก็ได้มาสอบถามดูเถอะ

         ชิวเซิง : (นักโทษในคุกแต่ละคนต่างก็มีสภาพรูปร่างที่ผิดเพี้ยนเปลี่ยนรูปไปหมดทั้งตัว ทำให้แยกไม่ออกว่าส่วนไหนคือหัว  ส่วนไหนคือขา  ส่วนไหนคือด้านหน้า  ส่วนไหนคือด้านหลัง  ลูกตาของบางคนถูกนำมาบด  หัวใจของบางคนถูกนำมาต้มกิน  มือของบางคนถูกหักจนขาดแล้วตัดเป็นท่อนๆแบ่งให้หมากิน  ตับของบางคนถูกนำไปให้เหยี่ยวจิกกิน  แต่ละคนถูกลงโทษจนมีรูปร่างไม่เหมือนคน  ทำให้รู้สึกเห็นใจอย่างสุดซึ้ง) ท่านเซียนกวนครับ ท่านช่วยหาใครก็ได้มาให้ผู้น้อยสัมภาษณ์ก็แล้วกัน

         เซียนกวน : ได้!  ขุนพลทั้งสองรีบไปคุมตัววิญญาณบาปมาที่นี่ซิ

         ชิวเซิง : (วิญญาณบาปที่ถูกนำตัวมาหน้าตาผิดเพี้ยนเปลี่ยนรูปไปหมด  ทำให้รู้สึกสะอิดสะเอียนไม่อยากมอง)  ไม่ทราบว่าชาติที่แล้วท่านมีอาชีพอะไร?  แล้วเหตุใดจึงตกนรกอเวจีถูกลงโทษเช่นนี้?

         วิญญาณบาป : นานมากแล้วที่ข้าไม่ได้กินอะไรเลย ได้โปรดมอบอาหารแก่ข้าด้วยเถอะ

         ชิวเซิง : พระอาจารย์ครับ  มีอะไรให้วิญญาณบาปกินเพื่อประทังความหิวบ้างไหมครับ?

         พุทธะจี้กง : เอายาทิพย์เม็ดนี้ไปให้เขากินสิ

         ชิวเซิง : ท่านรีบกินยาทิพย์นี่ซะ

         วิญญาณบาป : ขอบคุณทุกท่าน! ข้าแซ่โจว เป็นคนเตี่ยนชังในสมัยราชวงศ์ฉิน  เนื่องจากฝึกเรียนรู้ด้านการค้าขายมาตั้งแต่เด็กจึงเป็นพ่อค้าที่เก่งกาจ  มีความสามารถเชียวชาญในด้านการค้า  รู้ช่องทางต่างๆทางการค้าเป็นอย่างดี  ตั้งแต่ช่องทางการซื้อ  ไปจนถึงช่องทางการขาย  ไม่ว่าจะเป็นขายปลีกหรือขายส่งล้วนมีความเชี่ยวชาญ  ดังนั้นทำการค้าอยู่หลายปีโดยไม่ละโมบโลภมากก็ประสบความสำเร็จ  ในขณะนั้นข้าเป็นคนที่มั่งคั่งร่ำรวยมาก  ถึงแม้จะร่ำรวยแต่ก็ยังไม่รู้จักพอ  ยังคิดอยากจะรวยอีก  จึงเริ่มพยายามคิดหาวิธีการที่จะทำให้ได้กำไรมากๆ แต่ถ้าอาศัยช่องทางตามปกติย่อมต้องได้กำไรไม่มากอย่างแน่นอน  ก็เริ่มคิดวิธีการที่จะสามารถได้เงินมาอย่างง่ายๆโดยที่ไม่ต้องใช้เงินของตัวเอง  ด้วยเหตุนี้จึงเริ่มหาเหยื่อไปทั่วทุกที่  เมื่อพบคนที่ร่ำรวยก็จะใช้วิธีการเข้าไปทำความรู้จัก  แล้วค่อยๆไปมาหาสู่กันทีละเล็กทีละน้อยจนกระทั่งสนิทสนมกัน  เพราะว่าเดิมทีก็ได้วางแผนการเอาไว้แล้วเป็นอย่างดีโดยที่ฝ่ายตรงข้ามนั้นไม่รู้ตัว  จากนั้นก็เริ่มดำเนินการตามแผนการที่วางเอาไว้อย่างต่อเนื่อง  เริ่มจากทรัพย์สมบัติเล็กๆน้อยๆจนกระทั่งเพิ่มมากขึ้น  ใช้เล่ห์เหลี่ยมวิธีการสารพัดเพื่อให้ได้มาซึ่งทรัพย์สมบัติเหล่านั้น  สุดท้ายก็บีบบังคับเอาทรัพย์สมบัติเหล่านั้นมาจนหมด  ทำให้คนอื่นต้องหมดตัว  บ้านแตกสาแหรกขาด  อยู่ในสภาพที่อับจนหนทาง  อยากจะมีชีวิตอยู่ก็อยู่ไม่ได้  อยากจะตายก็ตายไม่ได้  บางคนเป็นโสดอยู่ตัวคนเดียว คิดอยากจะตายก็ง่ายนิดเดียว  บางคนมีพ่อแม่ มีลูกเมีย คิดอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อ แต่ก็ไม่มีปัญญาหาเงินเลี้ยงครอบครัว  คิดอยากจะตาย แต่บุญคุณของพ่อแม่ก็ยังไม่ได้ทดแทน  ลูกเมียก็ไม่มีคนดูแล  ด้วยเหตุนี้จึงต้องไปเป็นขอทานอยู่ข้างถนน  ขอทานผู้อื่นเพื่อให้ตัวเองได้กินอิ่มท้อง  หลังจากที่ข้าตายแล้ว พญายมก็ตัดสินให้ข้ารับโทษในนรกกินตา  นรกควักใจ  นรกสับมือ  นรกตัดลำไส้  นรกผ่าท้อง และนรกอื่นๆ  ถึงแม้ว่าจะได้ไปเกิดใหม่บนโลกมนุษย์  แต่ก็จะต้องไปเกิดในประเทศที่แห้งแล้งไม่อุดมสมบูรณ์  ครอบครัวยากจนต่ำต้อยไม่รู้หนังสือ  ไม่มีพุทธธรรมปกแผ่ไปถึง  ด้วยเหตุนี้จึงเป็นคนโฉดเขลาที่มีอวิชชาไม่รู้หลักทำนองคลองธรรม  แต่ละชาติๆต้องดื่มกินความทุกข์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า  จนถึงบัดนี้ถึงแม้จะได้รับการลงทัณฑ์ไปมากมายแต่ก็ยังรับโทษทัณฑ์ได้ไม่ถึงหนึ่งในพันหมื่นส่วนของโทษทัณฑ์ที่ยังเหลืออยู่  อยู่ในนี้ไม่ได้กินไม่ได้ดื่ม  อีกทั้งไม่มีแสงตะเกียง  ทุกๆวันยังถูกลงทัณฑ์สารพัด  คิดอยากจะหยุดพักแม้เพียงชั่วครู่ก็ยังเป็นไปไม่ได้  แต่ละครั้งถูกบังคับให้หยิบทองแท่งซึ่งทำขึ้นมาจากเหล็กหรือทองแดง  เมื่อหยิบขึ้นมาได้ไม่นาน  ทองแท่งก็ร้อนจนแดงฉาน  ทำให้มือและนิ้วไหม้เกรียม  ความเจ็บปวดทรมานนั้นยากที่จะอธิบายออกมาได้  และยังมักจะถูกบังคับให้ไปแช่ตัวในแม่น้ำทรายทอง  ทั้งตัวแช่จมอยู่ในทรายทอง เมื่อมีไข่มุก โมรา และแก้วอัญมณีต่างๆปรากฏขึ้น  ความร้อนก็จะเพิ่มทวีขึ้นตามจำนวนของแก้วอัญมณีต่างๆที่ปรากฏออกมา  จนสุดท้ายแม้แต่น้ำในแม่น้ำก็ร้อนจนเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน  เมื่อตายแล้วก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมาใหม่  ทุกๆวันถูกลงทัณฑ์จากนายนิรยบาลที่โหดเหี้ยมอำมหิต  ต้องรับทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส

         ชิวเซิง : แท้จริงแล้วทรัพย์สินเงินทองและผลประโยชน์ไม่ได้ทำผิดต่อคน แต่เป็นเพราะคนมีความละโมบ ทั่วทุกที่จึงทะเลาะกันเพื่อแย่งชิงทรัพย์สินและผลประโยชน์  ถ้าหากทรัพย์สินเงินทองนั้นหามาได้ด้วยความสุจริต  ทุกคนก็จะมีความสุข  ต่างยินดีปรีดิ์เปรม ต่างคนต่างก็ได้ในสิ่งที่ตนปรารถนา สำหรับคนที่เจตนาใช้แผนร้าย วางกับดักหลุมพรางทำลายผู้อื่นเพื่อแย่งชิงทรัพย์สมบัติ  ถึงแม้ตอนที่มีชีวิตอยู่จะมีความสุข แต่ก็เป็นความสุขเพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้น  ตายแล้วก็จะต้องตกนรก  เผชิญกับความทุกข์ระทมอย่างหนีไม่พ้น  ช่างน่าเวทนาอย่างแท้จริง  วิญญาณโจว! ท่านพูดได้ชัดเจนมาก  คนที่รู้จักใช้กลอุบายวางแผนนั้น  เป็นคนที่ฉลาดมากๆ  แต่น่าเสียดายที่ใช้ความฉลาดไปในทางที่ผิด  ถึงแม้ว่าตอนนี้ท่านจะทุกข์ทรมานมาก แต่ก็ควรมีจิตที่สำนึกขอขมากรรมแก้ไขความผิด  มีความยินดีที่จะไปรับผลกรรมเหล่านี้  นี่จึงเป็นสิ่งที่ถูกต้อง

         พุทธะจี้กง : ศิษย์เรา  ที่เจ้าพูดนั้นถูกต้องที่สุด  วิญญาณโจว เจ้าควรสำนึกผิดถึงจะถูก

         เซียนกวน : ขอเชิญทุกท่านด้านนอกเถอะ

         ชิวเซิง : (เห็นท่านเซียนกวนนำทางไปที่หอเจดีย์สูง  บนยอดเจดีย์มีลักษณะคล้ายกับกระสวยอวกาศ  ทุกคนนั่งลงบนที่นั่ง  เริ่มต้นจากลำแสงหนึ่งปล่อยออกมา  จากนั้นแบ่งออกเป็นลำแสงเล็กๆนับพันนับหมื่น  แล้วแบ่งเป็นจุดแสงระยิบระยับ  แสงสีแดง  สีขาว  สีเขียว  สีม่วง  สีเหลือง  สีสันต่างๆ ไม่สามารถบรรยายได้หมด  จุดแสง  ลำแสง  จากช้าๆก็เริ่มเร็วขึ้นๆ  สุดท้ายทั้งตัวก็ถูกดูดเข้าไป  เบื้องหน้าปรากฏภาพของคนๆหนึ่งเกิดในประเทศที่ยากจนมาก  ร่างกายของเขาบิดเบี้ยวไปทั้งตัว รูปร่างหน้าตาอัปลักษณ์  ทำให้ผู้คนพากันรังเกียจและขับไล่ เป็นเช่นนี้นานถึง 600 ชาติ  แล้วจึงไปเกิดเป็นปลา  กุ้ง  ไก่  เป็ด  วัว  แกะ  งูเขียว  นก  มากกว่า 500 ชาติ  แล้วแต่ละชาติก็จะต้องถูกคนจับไปขาย  หลังจากช่วงระยะเวลาที่ยาวนานช่วงหนึ่งผ่านพ้นไป  ก็ปรากฏภาพของมหาสมุทรอันกว้างใหญ่  มีเต่าทองตัวหนึ่งพลิกตัวกลับไปกลับมาอยู่ในมหาสมุทรแห่งนั้น  แล้วหลังจากนั้นจึงมาเกิดเป็นคน  แต่ก็ไม่ค่อยดีนัก  เพราะเกิดในสถานที่ๆห่างไกลจากตัวเมืองมาก  ประชาชนก็ไม่ได้มั่งคั่งร่ำรวย  สิ่งต่างๆก็ไม่อุดมสมบูรณ์  ทุกคนได้แต่เฝ้ารอคอยความช่วยเหลือจากคนต่างถิ่นเท่านั้น  ดูถึงตรงนี้ภาพก็ค่อยๆเลือนราง แล้วลำแสงก็มารับทุกคนกลับไป)

         เซียนกวน : ตอนนี้ขอเชิญทุกท่านลงไปด้านล่าง

         ชิงเซิง : ท่านเซียนกวนครับ  ปรากฏการเมื่อครู่นี้มันคืออะไรครับ?

         เซียนกวน : นี่ก็คือสภาพเหตุการณ์ที่วิญญาณโจวจะต้องเผชิญต่อไปในภายภาคหน้า

         ชิวเซิง : ที่แท้การวางแผนทำลายผู้อื่นเพื่อแย่งชิงทรัพย์สมบัตินั้น เป็นบาปที่จะต้องถูกลงโทษอย่างหนัก

         เซียนกวน : ถูกต้อง

         พุทธะจี้กง : เวลาดึกแล้ว  พวกเรากลับกันได้แล้ว

         เซียนกวน : น้อมส่งท่านพุทธะจี้กงและท่านพู่กันทรง

         ชิวเซิง : ผู้น้อยขอบคุณท่านเซียนกวนและท่านขุนพลทั้งสองที่ช่วยอำนวยความสะดวก

         พุทธะจี้กง : ถึงสำนักก่งเหิงถังแล้ว ศิษย์เราจงกลับเข้าร่าง

         ชิวเซิง : ศิษย์น้อมส่งพระอาจารย์