ตอนที่ 20 จริยธรรมและมโนธรรม สองคำนี้มีกันหรือไม่

พุทธะจี้กง ประทับทิพย์ญาณ

         มีมารยาท สุภาพ มีเมตตา           ไม่ไร้ค่า ที่เกิดมาเป็นชายได้

         หาก “ปาเต๋อ-ซื่อเหวย” ละทิ้งไป   อเวจีรับไว้คนใจดำ

         (*ปาเต๋อ-ซื่อเหวย อ่านข้อมูลเพิ่มเติมท้ายเล่ม)

         พุทธะจี้กง : มองดูโลกโลกีย์ในเวลานี้ จิตใจของคนเกิดความหวาดกลัว  ถึงแม้จะอยู่ที่บ้านแต่ก็ไม่มีความสงบสุข  แท้ที่จริงแล้วสาเหตุอยู่ที่ไหนกัน?  นั่นเพราะคนบนโลกนี้มีความเห็นแก่ตัวที่หยั่งรากลึก เลยทำให้ศีลธรรมจรรยาตกต่ำเสื่อมทราม สูญสิ้นเมตตาธรรมและมโนธรรม แต่ละคนต่างก็มีเจตนาที่ไม่ดีแอบแฝง กระบวนการทางความคิดไม่ดีงามเหมือนก่อนเก่า ไม่มีความละอายต่อบาป ก่อเวรสร้างกรรมครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะอะไรใจคนถึงได้เป็นเช่นนี้ ทั้งแข็งกระด้าง หยาบคาย ไร้เหตุผล และไม่สามารถควบคุมจิตใจของตัวเองได้ จนกระทั่งสร้างบาปเวรอยู่ไม่ขาดทั้งยังพัวพันถึงผู้บริสุทธิ์ ทำให้เกิดความอัปมงคลต่างๆขึ้นในปัจจุบัน หวังว่าชาวโลกจะรู้ตื่นไม่ตกลงไปในก้นเหวแห่งความชั่วร้าย ไม่ทำลายตัวเองและผู้อื่น  รีบสำนึกขอขมากรรม  รีบบำเพ็ญปฏิบัติธรรม หากไม่สำนึกผิดแก้ไข  นรกอเวจีก็มีส่วนแบ่งให้ในวันข้างหน้า จะต้องพบเจอกับความทุกข์ทรมานอย่างที่สุด ทั้งกระบอง พลอง มีด ดาบ เข็ม ตะปู ค้อน โลหะ นกร้ายและสัตว์ประหลาดต่างๆ หมาทองแดง สิงโตหิน งูเหล็ก อินทรี ไฟ  หิน  ทองแดง  เหล็ก  ความหนาวเย็น  การลงโทษต่างๆทั้งหมดนี้มีโอกาสได้เสพแต่เพียงผู้เดียว ในเวลานั้นเปลวไฟคุโชนจากด้านบนลงมาถึงด้านล่าง จากด้านล่างพวยพุ่งขึ้นสู่ด้านบน สี่ทิศบนล่างครบทุกด้านเช่นนี้ ไม่ว่าจะหนึ่งคนหรือหลายคนก็ต้องถูกลงโทษอย่างเต็มที่ด้วยเครื่องทรมานนั้นเช่นกัน  หวังว่าชาวโลกจะตื่นตัวระมัดระวังฟังคำของเรา ทางชั่วอย่าได้เดิน  รีบกลับตัวกลับใจแก้ไขความผิดในอดีตอย่างถึงที่สุด  เอาล่ะ!  ศิษย์เรา  วิญญาณเจ้าจงออกจากร่าง

         ชิวเซิง : ศิษย์คารวะพระอาจารย์

         พุทธะจี้กง : รีบขึ้นบัลลังก์บัวเถอะ

         ชิวเซิง : (บัลลังก์บัวออกเดินทางอย่างมั่นคงไม่โคลงเคลง ระหว่างทางมีแสงระยิบระยับ เขียว เหลือง แดง ขาว สว่างไสวและงดงามเป็นอย่างยิ่ง  แต่ไม่รู้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้มันคืออะไร? ในบรรดาแสงเหล่านั้นมีส่วนหนึ่งกลายร่างเป็นคน แล้วลงแช่ในสระทิพย์ชำระจิตอย่างสบายใจ นี่เป็นเพราะเหตุใดกัน?)

         พุทธะจี้กง : ศิษย์เรา เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่?

         ชิวเซิง : ศิษย์เห็นแสงระยิบระยับมากมาย บ้างก็กลายร่างเป็นคน แล้วลงไปในสระทิพย์ชำระจิต ไม่ทราบว่าเป็นเพราะเหตุใด?

         พุทธะจี้กง : แสงระยิบระยับเหล่านี้คือวิญญาณบุญจากสำนักรวมกุศลในแดนยมโลกที่ออกมาว่ายน้ำเล่น ด้วยเหตุนี้จึงปรากฏเป็นแสงระยิบระยับ  เนื่องจากตอนที่มีชีวิตอยู่บำเพ็ญบ่มเพาะมาไม่เหมือนกัน จึงมีสีต่างๆแตกต่างกัน  วิญญาณบุญที่อยู่ในสระทิพย์ตอนนี้ก็คือวิญญาณบุญที่บำเพ็ญสำเร็จและกำลังจะไปสู่สุคติภูมิ  คนทั่วไปที่คุณสมบัติยังไม่ถึงก็จะไม่สามารถลงไปในสระทิพย์ได้

         ชิวเซิง : ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง (เบื้องหน้าคือนรกขุมที่เก้า ท่านเซียนกวนและท่านขุนพลทั้งสองมารอต้อนรับแล้ว)

         พุทธะจี้กง : ศิษย์เรา  รีบเข้าไปคารวะ

         ชิวเซิง : ผู้น้อยคารวะท่านเซียนกวนและท่านขุนพลทั้งสอง

         เซียนกวน : ท่านเมธีไม่ต้องมากพิธี  คารวะท่านพุทธะจี้กง เชิญตามพวกเราเข้าไปเที่ยวชมด้านในเถอะ

         ชิวเซิง : (ลงสู่คุกอเวจีในชั่วพริบตา ไวซะยิ่งกว่าลงลิฟท์  เบื้องหน้าคือเปลวไฟที่ลุกโชนอยู่รอบๆวิญญาณบาปจำนวนมาก เปลวไฟลุกโหมอย่างหนัก เผาจนวิญญาณบาปไหม้เละไปทั้งตัว กลายเป็นขี้เถ้า เกิดลมพัดจู่โจมอย่างรุนแรงพัดเอาเถ้ากระดูกที่มีจำนวนมากมายดั่งทรายในแม่น้ำคงคาปลิวฟุ้งขึ้นไปเต็มทั่วในอากาศ  ด้านบนมีกลุ่มเมฆหยดลงมาเป็นน้ำฝน  ตกใส่เถ้ากระดูก  เมื่อเถ้ากระดูกทั้งหลายเจอกับน้ำฝนก็รวมตัวกัน  กลิ้งรวมกันเหมือนลูกบอล  ยิ่งกลิ้งก็ยิ่งใหญ่ขึ้น  แล้วก็กลิ้งตกลงไปในหลุมบ่อ  ถูกยางของหญ้าประหลาดทำให้เหนียวติดกัน  แล้วก็กลับคืนสู่รูปลักษณ์เดิม  อีกด้านหนึ่งมีผู้ชายกลุ่มหนึ่งถูกนางยักขิณีฉุดกระชากกันอย่างชุลมุนวุ่นวาย  นางยักขิณีแต่ละนาง  บ้างก็สวมใส่ผ้าที่โปร่งบาง  บ้างก็ใช้เพียงแค่ใบไม้มาทำกระโปรง  ทั่วทั้งตัวมีลักษณะที่เซ็กซี่กระตุ้นอารมณ์ทางเพศไปหมด  พวกนางกำลังฉุดกระชากลากถูวิญญาณบาปชายอย่างไร้ความปรานี แล้วจู่ๆวิญญาณบาปชายก็เกิดอาการหมดกำลังลงอย่างเฉียบพลัน  มือเท้าอ่อนแรง  ใบหน้าและร่างกายผ่ายผอมลง  เหลือเพียงผิวหนังบางๆเพียงชั้นเดียวที่ห่อหุ้มโครงกระดูกไว้ ชายหนุ่มเหล่านั้นถูกดูดน้ำอสุจิและพลังธาตุจนหมดเกลี้ยงในชั่วพริบตา ผิวหนังเหี่ยวย่นกลายเป็นหนังเหี่ยวๆในทันที น่ากลัวมากๆ  ส่วนอีกด้านหนึ่งเห็นวิญญาณบาปถูกตัดมือตัดเท้า เสียงร้องที่แหบแห้งปนความโศกเศร้านั้นเหมือนดั่งเสียงร้องของหมูที่ร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง  ยังมีวิญญาณบาปที่ถูกโลหะบินเข้าอย่างจัง ทั้งตัวเน่าเละกระดูกแหลกอย่างฉับพลันและรุนแรง เลือดไหลนองเต็มพื้น ร้องไห้เสียใจสภาพเหมือนดั่งวัวถูกฆ่าน่าเวทนา วิญญาณบาปทั้งหมดในคุกอเวจีต่างก็ร้องไห้ครวญคราง  ช่างน่าสงสารยิ่งนัก  แล้วจู่ๆกลางเวหาทำไมถึงได้มีฝูงปลากินคนโผล่ออกมาได้นะ?  แปลกประหลาดจริงๆ  ที่นี่ร้อนขนาดนี้แถมยังไม่มีน้ำ  แล้วเหตุใดถึงมีปลาได้ล่ะ?  เห็นปลากินคนแหวกว่ายมา  ได้กลิ่นคาวเลือด ปลาแต่ละตัวอ้าปากกว้างแล้วก็หุบปากลง ทันใดนั้นก็พุ่งเข้าไปฉีกกัดร่างของวิญญาณบาปเป็นชิ้นๆ  ชิ้นเนื้อแต่ละชิ้นถูกกินลงท้อง  กิริยาท่าทางในการกินช่างตะกละตะกลามไม่น่าดูเอาซะเลย  แค่ชั่วพริบตาเดียววิญญาณบาปก็เหลือแต่กองกระดูก กระดูกยังถูกหมาศิลากัดแทะ หมาศิลาเคลื่อนไหวช้ามาก  ส่วนที่เป็นเนื้อถูกเขากินกันจนหมดแล้วหมาศิลาเพิ่งจะมาถึง  มาช้าเกินไปซะแล้วครั้งต่อไปต้องมาให้ไวๆหน่อย  หมาศิลากัดแทะกระดูกได้เหมือนเครื่องโม่เครื่องหนึ่งเลยทีเดียว  ยังเห็นมีเสาเหล็กต้นหนึ่งขึ้นๆลงๆอยู่ที่กองกระดูกเสียงดัง ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ เหมือนกับตำแป้งทำขนมเต่าแดง แค่เดี๋ยวเดียวก็อัดออกมาเป็นก้อนๆ  แต่ละก้อนๆปูดบวมเหมือนเต่าแดงตัวใหญ่  มหัศจรรย์มาก!) ท่านเซียนกวนครับ  เมื่อครู่นี้ผู้ชายกลุ่มหนึ่งถูกนางยักขิณีที่เปลือยกายกลุ่มหนึ่งดูดกินพลังธาตุจนหมดเกลี้ยง  นั่นเป็นเพราะอะไรกันครับ?

         เซียนกวน : ผู้ชายเหล่านั้นตอนสมัยที่มีชีวิตอยู่ชอบเข้าออกสถานเริงรมย์ ไม่เพียงแต่มักมากในกามเท่านั้น ยังชอบฉุดคร่าเด็กสาวมาทำเรื่องลามกอนาจาร ไม่รู้จักสำนึกผิดกลับตัวแก้ไขแล้วยังดื้อรั้นลุ่มหลงยึดติดไม่รู้จักตื่น ด้วยเหตุนี้แรงกรรมจึงชักนำให้นางยักขิณีที่มักมากในกามมาดูดกินน้ำอสุจิของพวกเขา ทำให้ไตของพวกเขาเสื่อม สูญสิ้นพละกำลังไม่สามารถควบคุมร่างกายของตัวเองได้ นี่เป็นผลกรรมตอบสนองที่ชาติก่อนชอบทำเรื่องลามกอนาจารอยู่ไม่ขาด เชิญด้านนอกเถอะ!

         ชิวเซิง : (ออกไปนอกคุกได้ไม่ไกลก็เห็น “เครื่องผลักกาลเวลา”  ลักษณะภายนอกดูเหมือนกระสวยอวกาศมาก  ชั้นแรกเหมือนกับราชวัง เครื่องผลักกาลเวลาสร้างอยู่ด้านบนของตำหนักพอดี)  ท่านเซียนกวนครับ เครื่องผลักกาลเวลาเครื่องนี้ “เซียนลี่” ท่านนั้นเป็นผู้ดูแลรับผิดชอบหรือครับ?

         เซียนกวน : ทางสวรรค์ทักษิณได้ส่งวิญญาณบุญที่บำเพ็ญจิตญาณในชั้นเซียนจนมีกุศลถึงพร้อมมารับผิดชอบหน้าที่ดูแลที่นี่ ตอนนี้ผู้ที่ดำรงตำแหน่งเซียนลี่ของที่นี่แซ่จู มีนามว่า “หนันอิง”

         ชิวเซิง : เซียนลี่ท่านนี้ตอนสมัยที่มีชีวิตอยู่บำเพ็ญปฏิบัติอย่างไร? แล้วมีเหตุปัจจัยเช่นไรถึงได้มีโอกาสรับผิดชอบภาระหน้าที่ที่พิเศษเช่นนี้ ได้อยู่อย่างสันโดษในเขตพื้นที่ๆไม่มีใครมาสนใจ  ช่างเงียบสงบ มีความสุข  มีอิสระเสรี (ในขณะที่กำลังสนทนากันอยู่นั้น มีชายวัยฉกรรจ์คนหนึ่งเดินออกมาจากตำหนัก  แต่งตัวแบบฆราวาส  ในมือถือพัดขนนก ดูคล้ายปัญญาชน)

         เซียนลี่ : (พูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล) สหายธรรม ท่านพาแขกผู้มีเกียรติท่านใดมาเยือนหรือ? เหตุใดถึงไม่แนะนำให้เรารู้จักบ้างล่ะ?

         เซียนกวน : ที่อยู่ข้างๆเรา ท่านหนึ่งคือพระพุทธะจี้กง ส่วนอีกท่านหนึ่งคือชิวเซิงเอวี๋ยนจังพู่กันทรงมือเอกจากโลกมนุษย์

         เซียนลี่ : ที่แท้คือภิกษุผู้บรรลุธรรมและท่านพู่กันทรง ไม่ได้ออกมาต้อนรับ ได้โปรดให้อภัยด้วย

         พุทธะจี้กง : ไม่ต้องเกรงใจ

         ชิวเซิง : ท่านเซียนลี่ครับ ตอนที่ท่านมีชีวิตอยู่ไม่ทราบว่าท่านบำเพ็ญอย่างไร? เพราะเหตุใดถึงได้มีโอกาสรับผิดชอบภาระหน้าที่นี้?

         เซียนลี่ : ตอนที่เรามีชีวิตอยู่เรายึดมั่นใน “จริยธรรมและมโนธรรม” สองคำนี้  ช่างน่าละอายใจนักตอนที่เรามีชีวิตอยู่ไม่ได้บำเพ็ญธรรมอะไรเลย  เพียงแค่ดำรงชีวิตตามปกติเหมือนกับคนทั่วไป แต่คำว่า “จริยธรรมและมโนธรรม” สองคำนี้เราสามารถประคองรักษาไว้ได้ดี  ในขณะที่เราป่วยหนักและกำลังจะสิ้นใจ  เราเห็นท่านไท่ซั่งเต้าจู่ (ท่านเหลาจื่อ) กวักมือเรียก ดังนั้นเราจึงตามท่านไป เราเองก็ไม่เคยเลื่อมใสศรัทธามาก่อน หลังจากที่เราถูกส่งข้ามแดนเข้าชั้นเซียนเราก็ตั้งใจบำเพ็ญฝึกฝนสัจธรรมคัมภีร์ในศาสนาเต๋า เมื่อครบวาระแล้วก็ถูกส่งมารับภาระหน้าที่ที่นี่

         ชิวเซิง : ตอนสมัยที่มีชีวิตอยู่ยึดมั่นประคองรักษา “จริยธรรมและมโนธรรม” ก็เลยมีโอกาสที่ดีเช่นนี้ ถ้าหากตลอดชีวิต ชาวโลกสามารถรักษาคุณธรรมแปดได้ครบหมดทุกข้อโดยไม่เกียจคร้านและเหนื่อยหน่ายจะมีเกียรติสูงส่งขนาดไหน ไม่ทราบว่าที่นี่จัดสรรตำแหน่ง “เซียนลี่” ไว้กี่ตำแหน่ง?

         เซียนลี่ : จัดสรรไว้ 3600 ตำแหน่ง ขณะนี้มีผู้ดำรงตำแหน่งยังไม่ถึงสิบท่าน  ดังนั้นหากการต้อนรับขาดตกบกพร่องไปต้องขออภัยด้วย  ท่านเมธี! ได้พบหน้ากันเป็นครั้งแรก เรามีป้ายทองติดตัวอยู่แผ่นหนึ่ง ขอมอบให้ท่านเป็นที่ระลึก

         ชิวเซิง : ท่านเซียนลี่เมตตา ผู้น้อยไม่มีความดีความชอบไหนเลยจะกล้ารับรางวัล? (ยื่นมือไปรับป้ายทอง)  แต่เพื่อไม่ให้ท่านเสียน้ำใจ  ผู้น้อยก็จะขอรับไว้

         เซียนลี่ : ท่านเมธีช่างมีอารมณ์ขัน

         พุทธะจี้กง : คืนนี้ดึกแล้ว กลับกันเถอะ

         เซียนกวน : น้อมส่งท่านพุทธะจี้กง ท่านเมธีค่อยๆไป

         ชิวเซิง : ขอบคุณทุกๆท่านที่ช่วยอำนวยความสะดวก

         พุทธะจี้กง : ถึงสำนักก่งเหิงถังแล้ว ศิษย์เราจงกลับเข้าร่าง

         ชิวเซิง : ศิษย์น้อมส่งพระอาจารย์