ให้อภัยคนขี้เกียจ บริจาคโลงศพ

    กล่าวคือ กงอี้ได้ว่าจ้างคนงานประจำชื่อหน้ำแซ่จิว คอยเข้ามาทำงานใหม่ ๆ กงอี้ก็มักจะพูดธรรมให้ฟัง อาทิ เช่น การุณยธรรมบ้าง ความซื่อสัตย์บ้าง จิวหน้ำก็รับฟังด้วยดีและก็ขยันทำงาน มีความจงรักภักดี ต่อมากงอี้ก็มีงานรัดตัวและไม่ค่อยมีเวลาสอนสั่ง ต่อมาอีกเกือบปี นายจิวหน้ำก็เผยธาตุแท้ให้เห็น นิสัยเลวไม่มีที่ติ และมักจะข่มเหงกงอี้เสมอ กงอี้ก็สู้ผ่อนปรนเขา คิดว่าสิ้นปีจะคิดบัญชีให้เขาลาออกไป แต่จิวหน้ำก็ไม่รู้สึกตัวจนเคยชิน พอถึงต้นฤดูใบไม้ผลิเห็นว่าทำงานยังไม่เต็มหนึ่งปี คนงานทั้งทีมมี 6 คนด้วยกัน ทุกคนต่างรู้ดีว่าจิวหน้ำเป็นคนขี้เกียจ รู้จักกินไม่รู้จักทำงาน จึงไม่เรียกเขาทำงาน ชีวิตคนเรายามมีชีวิตต้องรับการสั่งสอนจากบิดามารดาประการหนึ่ง ประการที่สองต้องมีครูอาจารย์เพื่อนดีชี้แนะ ชีวิตจึงจะมีวาสนา แต่จิวหน้ำไม่มีบิดามารดาตั้งแต่เยาว์วัยพ่อแม่ตายตั้งแต่อายุได้ 10 ปี อยู่ตัวคนเดียวไม่มีญาติ ชาวบ้านเขาขอให้กงอี้ช่วยดูแล ตอนมาอยู่ใหม่ ๆ ก็เชื่อฟังดี ต่อมากงอี้มีงานมากจึงขาดการควบคุมบ่มนิสัย จากนั้นชีวิตก็ตกต่ำ พอย่างเข้าปีที่ 3 ก็เป็นปีข้าวยากหมากแพง จึงไม่มีใครจ้างไปทำงาน ทั้งยังมีโรคไม่ได้รักษา จึงเร่ร่อนเป็นขอทาน ร่างกายผ่ายผอม วันหนึ่งขอทานมาถึงบ้านของกงอี้ คนในบ้านเอาข้าวให้กินชามหนึ่ง ยังกินไม่ทันหมดชามก็ล้มตายลงที่พื้น กงอี้รู้สึกเสียดาย คนนี้ตลอดชีวิตขี้เกียจจนหมดหนทางจึงมาถึงที่นี่ กงอี้สั่งให้คนไปบ้านเตรียมหาโลงศพใส่ให้แล้วก็นำไปฝัง นี่คือกงอี้ให้อภัยแก่คนขี้เกียจผู้คนจึงแต่งกลอนให้

คนไพร่รังแกเจ้านายไม่ดี             นายใจดียอมเธอมีโทษหนัก

โลกนี้กี่มากน้อยที่อายุยืน             ตายแล้วพบยมบาลอย่างไร