เตือนลูกชาวบ้านให้มุ่งทางตรง

    มีอยู่วันหนึ่งกงอี้เดินทางไปที่หมู่บ้านข้างเคียงเพื่อทวงหนี้ พบเห็นนักศึกษาคนหนึ่งหน้าตาดี กำลังเดินเล่นอยู่ในสำนักนางโลม กงอี้กวักมือเรียกเขามาหา แล้วถามชื่อแซ่ นักศึกษาตอบว่า กระผมแซ่เอี้ย ชื่อเพ็ก ฉายาเชี้ยวเซง กงอี้ถามว่าอาจารย์ของท่าน นักศึกษาตอบว่า ท่านแซ่ลี้ชื่อ กวงหยู กงอี้ว่า ทุกวันเรียนอะไรบ้าง นักศึกษาว่าสอนท่องโคลงกลอนบ้าง คัดอักษรบ้าง กงอี้ว่าสอนกตัญญูสูตรบ้างไหม เขาตอบว่ายังเลย กงอี้ว่าถ้ายังไม่สอนจะรู้จักความดีความชั่วทางสองแพร่งได้อย่างไร นักศึกษาว่าขอให้อาจารย์สั่งสอนด้วย อะไรคือความดีความชั่ว กงอี้ก็ร่ายยาวให้ฟังว่า

     อันความชั่วทั้งหลายเสพกามเป็นอันดับหนึ่ง ส่วนความดีทั้งมวลกตัญญูอยู่หน้า พลาดท่าเสพหญิงชาวบ้าน มีโทษกรรมท่วมฟ้า ร่ำรวยก็กลับกลายยากจน ฟุ้งซ่านครอบงำจิตใจ         โอวาทของพระเจ้าบุ้นเชียงเริ่มฝึกหัดควรรอบคอบ ยังไม่ปฏิบัติระวังพลาด เมื่อปฏิบัติแล้วจิตต้องเคลื่อนเร็ว ชาวโลกควรพยายาม ให้หลีกห่างจากรูปมารผจญ มันลำบากตอนแรกต่อไไปก็ดีเอง บนหัวมีฟ้าสีคราม ชาวบ้านคนไหนไม่ทำชั่ว แก้ไขได้เป็นปราชญ์อริยะ พบเห็นหญิงนึกว่าหญิงตาย มีหนอนชอนไชทั่วตัวหน้านวลเหมือนพี่สาวน้องสาว หน้าหยกตนให้หญิงมอง เหมือนดอกไม้พิษควรระวังรูปน่ากลัว ทำให้ฟั่นเฟือนรักษาตัวมีบุญใหญ่ ตั้งมั่นเหมือนหินผาใจสดใสเยือกเย็นฝึกเทพเซียนนอกพิภพ

     พูดจบนักศึกษาก็ยกมือไหว้ขอบคุณ แล้วสาบานว่าจะไม่เดินทางชั่วอีก ก็ออกจากบ้านนางโลมพร้อมกัน ไม่ทันคาดนางโลมชี้หน้าด่ากงอี้ กงอี้ทำเป็นไม่ได้ยิน ต่อมานายเอี้ยเพ็กก็ปฏิบัติตัวเรียนหนังสือ แล้วเข้าไปสอบในเมืองหลวง สอบได้ เมื่อกลับมาบ้านก็รีบมาที่บ้านกงอี้ก่อนเพื่อขอบคุณที่ชี้แนะเมื่อครั้งก่อนโน้น จึงได้ดีในวันนี้ นี่คือ กงอี้สงสารลูกชาวบ้าน เป็นขันติที่ 41 ต่อมาภายหลังคนแต่งกลอนให้ว่า

สงสารบุตรชาวบ้านไม่ให้ผิด        พร่ำสอนเหมือนจิตยายชี้ทางไป

ยอมรับการสอนกลับตัวใหม่         ชื่อติดกระดานไหว้ระลึกคุณคน