สงสารสัตว์

    ประมาณเดือนมีนาคม กงอี้ออกไปสำรวจนา มองเห็นนาข้าวของเพื่อนบ้านชื่อเอี้ย มีน้ำแห้ง มีลูกกุ้งจำนวนมากกำลังจะถูกแดดเผา กำลังจะตาย กงอี้จึงพูดว่า สมัยก่อนต้าซ้ง เสี่ยงซ้งยังสร้างสะพานไผ่ช่วยเหลือมดช่วยชีวิตนับหมื่น ข้าเองก็สร้างสะพานไม่ช่วยก็ไม่ดี ว่าแล้วก็เอาตะกร้าแล้วลงไปในนาแล้วจับพวกกุ้งนำไปปล่อยในแม่น้ำ เด็กน้อยบ้านเอี้ยเห็นแล้วก็ร้องด่าว่าขโมยต้นข้าว กงอี้วางเฉย ต่อมานายเอี้ยก็มาที่นาข้าว เห็นกงอี้จับกุ้งไปปล่อยแม่น้ำจึงถามว่า ทำไมจึงรักชีวิตกุ้งนัก กงอี้ว่า แม้ชีวิตกุ้งจะเล็ก แต่ฟ้าก็เมตตาให้มาเกิด ข้าเห็นว่ากุ้งมันกำลังขาดน้ำจึงจับมันไปปล่อยที่แม่น้ำ นายเอี้ยพูดว่า การกระทำของท่านรักษาชีวิตสัตว์จริงๆ กงอี้ว่าโดยเฉพาะคนทำนายิ่งต้องรักสัตว์มาก ๆ นายเอี้ยว่าดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น

     กงอี้ว่า เห็นสัตว์ไม่ถูกทำลายก็นับว่ารักสัตว์ เห็นงูไม่ตี เห็นมดไม่เหยียบ เห็นพิราบไม่เอาตาข่ายดัก เห็นปลาสัตว์น้ำแม้ชีวิตจะเล็กไม่จับ เห็นสัตว์ป่าไม่จับ ทั้งหมดนี้ถือว่าเป็นผู้รักชีวิตสัตว์ เวลาไปทำนาเดินเข้าเดินออกตาไม่เห็นไปเหยียบสัตว์โดยไม่ตั้งใจ ฟ้าก็ไม่ลงโทษ นายเอี้ยว่าถ้ารักชีวิตสัตว์จะ มีประโยชน์อันใด เป็นการช่วยให้ฟ้าดินสำเร็จมหากุศล ได้ประโยชน์ตามแต่ฟ้าจะประทาน ตามที่พระเจ้าบุ้นเชียงว่า เวลาเดินเห็นมดเห็นหนอนไม่ให้เหยียบ ช่วยดับไฟไม่ให้เผาป่า สัตว์บกสัตว์น้ำควรปล่อยอย่าจับมากักขัง ควรปล่อยเสีย ในคัมภีร์กำเอ่งเพียนว่า ไม่ฆ่างูฆ่าเต่าเรียกได้ว่าผู้รักสัตว์ นายเอี้ยว่า รู้สึกซาบซึ้งคำสอนของท่าน ที่ทำให้รู้จักรักชีวิตสัตว์ นี่คือขันติที่ 73 ต่อมาภายหลังคนแต่งกลอนให้

องค์กุศลเป็นความประสงค์จิตฟ้า              ด้วยเมตตารักสัตว์ช่วยชีวา

ย่อมได้รับผลสนองไม่มุสา                       เร็วหรือช้าย่อมได้รับครบถ้วน