กงอี้สอนฮูหยิน

    กล่าวคือบ้านของกงอี้รับเลี้ยงทาสไว้ 5 คน เลี้ยงมาตั้งแต่เล็ก ๆ จนกระทั่งโตจนอายุได้ 16-17 ปี พวกบ่าวชอบทะเลาะเบาะแว้งกันเป็นประจำ แต่กงอี้ไม่ค่อยรู้เรื่อง ตั้งฮูหยินก็คอยว่ากล่าวตักเตือนอยู่เสมอ แต่พวกบ่าวก็ไม่เชื่อฟัง มีอยู่วันหนึ่งกงอี้ไม่อยู่บ้าน พวกบ่าวก็ทะเลาะกันอีก ตั้งฮูหยินได้ยินก็เรียกพวกเข้ามาที่ห้องโถง สั่งให้คุกเข่าแล้วถามไถ่เอาความฮูหยินเอาไม้ตีไปคนละหลายที ก็พอดีกงอี้กลับเข้ามาได้ยินเสียงร้องไห้ดังลั่น จึงรีบสาวเท้าเข้ามายังห้องโถง เห็นพวกบ่าวร้องไห้ ในนั้นมีบ่าวคนหนึ่งมีเจ็บที่แขนซ้ายยกไม่ไหว เห็นมีรอยช้ำ ฮูหยินเชิญให้สามีนั่งนำน้ำชามาให้ แล้วก็พูดกับกงอี้ว่า พวกบ่าวชอบทะเลาะกันบ่อย ๆ ทั้งนี้เพราะได้ของที่หนักเบาไม่เท่ากัน ก็จะพูดจาเย้ยหยันไม่ใช้เหตุผล ฉันเลยโมโหตีสั่งสอน ขอให้ท่านสามีอภัยให้ด้วยที่ฉันอาจทำเกินเหตุ กงอี้ว่าฮูหยินนั่งลงก่อน แล้วเรียกพวกบ่าวให้นั่งลง บอกให้ขอบคุณฮูหยินที่สั่งสอน แล้วก็หันมาสอนพวกบ่าวว่า พวกเจ้าเป็นลูกของคนดี เนื่องจากพวกเจ้ายังเล็กยังไม่เติบโตพอ พ่อแม่พวกเจ้าจึงมอบมาให้ข้าเพื่อสอนทำงาน จนกว่าจะโตเป็นผู้ใหญ่ ข้าก็พยายามเลี้ยงดูพวกเจ้าด้วยดี มิใช่จะใช้แรงงานแต่อย่างเดียว แต่เพราะพวกเจ้าชอบทะเลาะเบาะแว้งเถียงเอาชนะกัน ฮูหยินก็เลยโกรธ พวกบ่าวต่างก็ขอบคุณแล้วพูดว่า ต่อไปจะไม่ทำอีก แล้วกงอี้ก็สั่งให้ออกไป กงอี้จึงหันมานสอนฮูหยินว่า มีแต่ให้อภัยและชี้นำพวกเขาไปทางดีเท่านั้น ไม่ควรตีพวกเขาให้บาดเจ็บ แล้วก็อ่านโศลกบทคนสมัยก่อนขายลูกว่า

เลี้ยงลูกสาวดุจนกหงส์                ปีข้าวยากหมากแพงได้กี่อัฐ

โชคดีก็เตือนให้รักตัว                  ไม่สู้อยู่ข้างกายแม่

น้ำตาเลือดหลั่งจนแห้ง                เปื้อนเสื้อบนกายฉัน

กรรมสัมพันธ์อดีตยังไม่สิ้น          ดุจฝันวิญญาณคืนกลับ

     พูดจบฮูหยินก็ขอบคุณสามี กงอี้ว่ามีบ่าว 3 คนอายุ 16-17 คงต้องให้แต่งงานได้ มีบ่าวชาย 2 คน ก็โตพอจะแต่งงาน ท่านสามีมีเหตุผลต่อไปฉันจะไม่โกรธบ่าวอีก นี่คือกงอี้ให้อภัยต่อบ่าวเป็นขันติที่ 81 ต่อมาภายหลังคนแต่งกลอนให้

รักสางสารคุ้มครองให้เมตตา        กรุณาต่อบ่าวไพร่ดุจลูกตน

คุณธรรมสามีภรรยารู้กมล            รับภาระเสมือนลูกตนหาคู่ครอง