ชาติต้องมาก่อน ส่วนตัวมาทีหลัง

    ในสมัยจั้นกั๋ว เหลียนผ่อและลิ่นเซียงหยูต่างก็รับราชการอยู่ในแคว้นเจ้า เหลียนผ่อมีตำแหน่งเป็นแม่ทัพทหาร ได้ทำความดีความชอบแก่บ้านเมืองมาไม่น้อย ส่วนลิ่นเซียงหยูมีตำแหน่งเป็นมหาอำมาตย์ ซึ่งเป็นยศศักดิ์ที่สูงกว่าเหลียนผ่อ เหลียนผ่อได้พูดด้วยความน้อยใจว่า “ลิ่นเซียงหยูเก่งกาจอย่างไร ถึงได้มีตำแหน่งสูงกว่าเรา เราจะต้องไปหยามหน้ามัน”  ลิ่นเซียงหยูรู้ว่าเหลียนผ่อมีอคติกับตน จึงมักจะหลบหน้าเหลียนผ่ออยู่เสมอ ผู้คนต่างพูดกันว่าลิ่นเซียงหยูกลัวเหลียนผ่อ  ลิ่นเซียงหยูกล่าวว่า “เราไม่ได้กลัวเหลียนผ่อหรอก ทุกวันนี้ที่มหาอำนาจแคว้นฉินไม่กล้ายกทัพมาตีแคว้นเจ้า ก็เพราะแคว้นเจ้ามีลิ่นเซียงหยูเป็นมหาอำมาตย์ และมีเหลียนผ่อเป็นแม่ทัพ หลักการที่เราถือปฏิบัติก็คือ ประเทศชาติต้องมาก่อน เรื่องส่วนตัวมาทีหลัง” เมื่อเหลียนผ่อได้ทราบ จึงรู้ซึ้งถึงความรักชาติของลิ่นเซียงหยู รู้สึกละอายใจแก่ตน จึงได้เปลือยหลังพร้อมกับนำไม้หนาม (สำหรับลงโทษ) ไปยังจวนของมหาอำมาตย์ เพื่อขอขมา ตั้งแต่นั้นมาคนทั้งสองก็กลายเป็นเพื่อนรักร่วมเป็นร่วมตายด้วยกัน