สั่งสอนชักนำคนเกกมะเรก

    กล่าวถึงเฉินจิ้นอันซึ่งฝากเลี้ยงและเรียนหนังสือที่บ้านกงอี้ มีอยู่วันหนึ่งเกิดทะเลาะวิวาทกับคนงานของกงอี้ ท่านกงอี้จึงเรียกคนทั้งสองลงมานั่งสงบสติอารมณ์อยู่ข้าง ๆ กงอี้ แล้วจึงเริ่มสั่งสอนจิ้นอันว่า

เรียนหนังสือรู้หลักการเก็บซ่อนใจ            เข้าถึงธรรมอารมณ์ไม่อวดดี

รู้ระงับละมุนละมัยประเสริฐศรี                เอ่วยวจีระมัดระวังคำภาษา

สรรพสิ่งรับได้ไม่กังวล                            มีขันติผ่อนปรนไม่ถือสา

จิตสงบอารมณ์เรียบใช่เสียหน้า                 ชาวหยูถือธรรมมามีวินัย

แล้วหันมาสอนคนงานว่า                        ชาติก่อนขาดบำเพ็ญชะตาไม่ดี

ชาตินี้หวังหาคนช่วยกอบกู้                      ไม่ได้ร่ำเรียนไม่มีความรู้

พูดจาไม่รื่นหูจงอย่าทำ                            ยังไม่ฝึกจริตของครอบครัว

หลงเมามัวตกต่ออันธพาลไพล่                 เห็นแก่โลภคนเพื่อนเอาแต่ได้

นับอะไรอวดดีพูดเสียดสี

     หลังจากกงอี้สั่งสอนทั้งสองคนจบลง ทั้งสองผงกศีรษะขอบคุณแล้วถอยออกไป นี่คือกงอี้สั่งสอนชักนำคนเกกมะเรก เป็นขันติที่ยี่สิบแปดต่อมาภายหลังคนเขียนกลอนให้

เก่งหนึ่งโง่หนึ่งทะเลาะวิวาท       เพราะขาดศิวิไลชักนำสอนดี

ทำลายเก่งโง่ต่างผ่อนปรนปรีย์      สร้างศักดิ์ศรีถือโอกาสเกิดเป็นชาย