คิดใส่ร้ายกงอี้กลับทำร้ายตนเอง

    กล่าวคือกงอี้กับพระสงฆ์ที่วัดเล้งซัวรู้จักกันดี กงอี้มีเพื่อนคนหนึ่งคือนายเอี้ยอึง ปกติเขาก็รู้ดีว่ากงอี้เป็นผู้ผ่อนปรนจึงอยากให้กงอี้กับพระรูปนี้มีเรื่องกัน นายเอี้ยอึงจึงไปขโมยรองเท้าข้างหนึ่งของพระมาวางไว้ที่บ้านของกงอี้ เพื่อหาสาเหตุเพศสัมพันธ์ใส่ร้ายกงอี้ พอดีกงอี้มาเห็๋นรองเท้าพระเข้า จึงเรียกฮูหยินมาถามว่า รองเท้านี้มาจากที่ไหน ฮูหยินตอบว่าไม่รู้จักรองเท้านี้เลย อันธพาลที่ไหนคิดใส่ร้ายบ้านเรา กงอี้นิ่งคิดอยู่นานจึงกล่าวว่า บ้านเราเรียบร้อยสะอาดจะมีเรื่องพรรณอย่างนี้ได้อย่างไร ข้าจำได้แล้วรองเท้านี้เป็นของพระสงฆ์ นี่คงเป็นคนอื่นที่ต้องการใส่ร้าย ต้องการให้ข้าสงสัยจนเกิดภัยขึ้น ข้าคบกับพระสงฆ์ให้เป็นเพื่อน และพระรูปนี้ก็ไม่ใช่ผู้มักมากในกาม จึงให้เอารองเท้าไปเผาทิ้งเสีย เพื่อปกปิดไม่ให้คนอื่นเห็น แล้วก็สอนคนในบ้านว่า ต่อจากนี้ไปอย่าได้คบกับพระสงฆ์หรือนักพรต ยิ่งเป็นชาวบ้านที่ดี จากนี้ไปให้ตัดสิ้นแน่นอน จะไม่คบกับพระสงฆ์เด็ดขาด เวลาผ่านไปหลายวัน นายเอี้ยอึงไม่ได้ข่าวคราวเลยจึงคิดจะไปขโมยจีวรของพระสงฆ์เพื่อมาใส่ความให้กงอี้ แต่ฟ้าไม่เป็นใจเขาถูกพระจับได้จนกลายเป็นเรื่อง พระสงฆ์นำนายเอี้ยอึงไปส่งทางการสอบสวน เขาถูกจับขังคุก ต่อมาบ้านก็แตกสลายคนก็ล้มตายไป นี่ก็เพราะนายเอี้ยอึงจิตใจไม่ดีงามคิดใส่ร้ายผู้อื่น การณ์กลับทำร้ายตนเอง นี่เพราะกงอี้รับความอัปยศไม่สนใจ เป็นขันติที่ 39 ต่อมาภายหลังคนจึงแต่งกลอนให้

คบเพื่อนรู้ว่าเป็นผู้ดีรอบ              ควรเตรียมพร้อมถูกแอบใส่ร้าย

กงอี้มีญาณวางแผนมากหลาย       นำเลื่อมใสกงอี้แยบคายผ่อนปรนสูง