เรื่องราวของพระศรีอริยเมตตรัย อวตารเป็นภิกษุถุงย่าม

ฉือจินฮว้า

มีภิกษุรูปหนึ่งถามพระถุงย่ามว่า “จะสยบใจฟุ้งซ่านได้อย่างไร” พระองค์ตอบว่า “ใจคือสิ่งใด ศิษย์จึงต้องไปสยบมัน ฟุ้งซ่านก็ไม่มีรากวางลงก็ไม่มีร่องรอย สาเหตุมารบกวน หากนิ่งสงบจริงเป็นตถาคตองค์ธรรมโดดเด่น ตัดก็ไม่ขาดบังก็ไม่มิด”

ใจนั้นเดิมใสสะอาดปภัสสร การฟุ้งซ่านจะเห็นว่าไม่มีรากฐานที่มันจะตั้งอยู่ได้ เป็นเพราะมีสาเหตุต่างมารบกวน จึงเกิดใจฟุ้งซ่านขึ้นหากสามารถรักษาภายใน หยุดสาเหตุภายนอกเสีย เป็นมหาภาวนาจนสิ้นสุดใจสิ้นสุดความคิด จิตตนก็สว่างกลมเป็นตถาตาธรรมชาติ แล้วทำไมจึงต้องใช้ใจไปขจัดความคิดฟุ้งซ่านเล่า คติว่า “มีอุปทานแสวงหาสัจๆถอยห่าง ใจหลงตัดฟุ้งซ่านๆ ยิ่งมาก นักพรตที่ใจสงบ จันทร์กระจ่างเงาของเขาเขียวคือเนิน”

ครังหนึ่ง พระองค์รับนิมนต์ไปฉันภัตตาหารที่บ้านแซ่เถียน ภรรยาเจ้าของบ้านไม่พอใจด่าสามีว่า “งานในไร่นาก็ยุ่งอยู่แล้ว จะเอาเวลาที่ไหนมาเลี้ยงดูภิกษุที่ไม่ดีคนนี้อีก” พระองค์ได้ยินก็รีบเทอาหารลงบนโต๊ะ พอเทเสร็จ ข้าวก็ไม่อยู่บนโต๊ะกลับกลายเป็นข้าวอยู่ในหม้อ พระองค์แสดงอภินิหารให้ดู เจ้าบ้านเถืยนก็รีบพูดกับภรรยาว่า “เธอก็เห็นกับตาแล้ว เอาอริยสงฆ์มาเป็นคนไม่ดี อย่างนี้บาปกรรม ยังไม่รีบสำนึกผิดขอขมาโทษ!” ภรรยารู้สึกอับอายรีบๆ สำนึกผิด

ค่ำวันหนึ่ง พระองค์นั่งอยู่บนสะพานใหญ่ ก็พบกับพวกโจรที่เตรียมตัวจะลงมือ พระองค์จึงพูดกับพวกโจรว่า “อันความจนไม่มีทรัพย์ เพราะเกิดจากความละโมบ พวกเจ้าก็ไม่เลอะเลือน แล้วจะละโมบไปทำไมเป็นการปิดกั้นความสว่างเอง เกิดมาก็หลายกับกัลป์มาแล้วกฏความละโมบหลงผิด โทษต้องเวียนว่ายตายเกิด พวกเธอจะไม่ตรึกตองดูหรือเที่ยวปล้นสะดม ทำบาปไม่สิ้นสุด ทำไมไม่หวนคิดถึงใจตนเอง ยังไม่พบเหตุปัจจัย ความละโมบก็ไม่เกิดขึ้น คือรู้ว่าความคิดไม่เกิดขึ้น เป็นจิตแท้ของพวกเธอ เป็นที่ตั้งของชีวิตร่างกาย รีบๆ พิจารณาให้แจ่มชัด ถ้ามุ่งหมายการไม่เกิดอีก สิ่งที่ถล่ำพลาดพลั้งก็ให้แล้วไปหากกลับตัวดีก็บริสุทธิ์ได้”

โศลก: ด้วยละโมบหลงใหลคลื่นโลกีย์

ละโลภโกรธเยี่ยงวีระผู้เกรียงไกร

ตัดขาดอารมณ์โลกมิมีได้

นิ่งสองใจปภัสสรรงรอง