เม่งจื๊อ

เม่งจื๊อ (ก่อนค.ศ. 390-ก่อนค.ศ. 305) กำพร้าบิดาตั้งแต่อายุ 3 ขวบ เดิมทีบ้านของเม่งจื๊ออยู่ใกล้สุสาน เม่งจื๊อและเพื่อนมักจะเล่นฝังศพกัน มารดาของเม่งจื๊อรู้สึกว่าไม่ดี จึงย้ายบ้านไปอยู่ใกล้ตลาด เม่งจื๊อก็เล่นเป็นพ่อค้าลูกค้าต่อรองราคากัน มารดาของเม่งจื๊อก็เห็นว่าไม่เหมาะสมจึงย้ายบ้านอีกครั้งไปที่ใกล้โรงเรียน เม่งจื๊อก็หัดเป็นนักเรียนหัดมีมารยาทมารดาของเม่งจื๊อดีใจมาก จึงตัดสินใจอยู่ที่นี่อย่างถาวร ต่อมานางได้ส่งลูกเข้าโรงเรียน เม่งจื๊อตอนเข้าโรงเรียนใหม่ ๆ ทุกวันต้องนั่งอยู่แต่ในห้องเรียนตลอดวันรู้สึกไม่เคยชิน วันหนึ่งเม่งจื๊อได้หนีเรียนกลับบ้าน มารดาของเม่งจื๊อกำลังทอผ้าอยู่ในบ้าน เห็นลูกชายหนีบหนังสือวิ่งหลบเข้าบ้าน ก็รู้ว่าลูกคงหนีเรียนมา นางเสียใจมากที่ตนอุตส่าห์ทอผ้าด้วยความยากลำบาก โดยต้องใช้จ่ายอย่างประหยัด จึงพอเหลือเงินเล็กน้อยให้ลูกได้เรียนหนังสือ เพื่อหวังภายหน้าจะได้มีความรู้ความสามารถ มาบัดนี้ลูกกลับไม่รู้จักขยัน ยังหนีโรงเรียน นางยิ่งคิดยิ่งโมโห จึงใช้กรรไกรตัดด้ายที่กำลังทออยู่จนขาด เม่งจื๊อเห็นมารดาทำเช่นนั้นทั้งแปลกใจและเสียใจ มารดาของเม่งจื๊อเช็ดน้ำตากล่าวว่า “เจ้าหนีเรียนก็เหมือนการทอผ้าได้เพียงครึ่งเดียว ก็ตัดด้ายขาดย่อมไม่สำเร็จเป็นผ้า เรียนหนังสือได้ครึ่งเดียว ทำให้เสียการเรียน ย่อมไม่อาจเรียนสำเร็จ เหตุผลเช่นนี้เจ้าไม่เข้าใจเลยหรือ?” มารดาของเม่งจื๊อใช้ชีวิตจริงมาอบรมบุตร ทำให้เม่งจื๊อสะท้านใจมาก เม่งจื๊อรู้สึกเสียใจและละอายใจ จึงยอมรับผิดต่อมารดาและกล่าวว่า “แม่อย่าเสียใจต่อไปผมจะขยันเล่าเรียน จะไม่หนีโรงเรียนอีกแน่นอน” ตั้งแต่นั้นเม่งจื๊อก็ขยันเรียนหนังสือ ไม่เคยหนีเรียนอีก ต่อมาเม่งจื๊อกลายเป็นนักปรัชญาที่โด่งดังมาก เม่งจื๊อได้ชื่อว่า เป็นผู้สืบทอดหลักปรัชญาของขงจื๊อ คือ เม่งจื๊อเป็นศิษย์ของจื่อซือ (หลานขงจื๊อ) จื่อซือเป็นศิษย์ของจังจื๊อ จังจื๊อเป็นศิษย์ของขงจื๊อ