เพื่อนบ้านตู่เอาลูกหมู

    เพื่อนบ้านทางซ้ายแซ่เปะ ซื้อลูกหมูมาตัวหนึ่ง พอตกดึกลูกหมูก็หลุดจากคอกหมูหายไป เจ้าของเที่ยวหาอยู่นาน 3 วัน นายเปะมาที่บ้านกงอี้ เห็นที่บ้านกงอี้มีลูกหมูเลี้ยงอยู่ตัวหนึ่งดูคลับคล้ายคลับคลากับลูกหมูที่หายไป จึงพูดกับกงอี้ว่า เจ้านาย หมูตัวนี้เป็นลูกหมูที่หายไปของข้า กงอี้ว่า ถ้าหากเป็นของเจ้าก็นำกลับไป นายเปะก็จับหมูกลับไปจริง ๆ คนในบ้านต่างโกรธไม่ยอม กงอี้รีบระงับไว้ว่า ปล่อยให้เขาเอาไป เขาไม่มีหมูจะเลี้ยง หมูตัวนี้ราคาค่างวดไม่กี่อีแปะ พอนายเปะเอาหมูกลับไปไม่กี่วันลูกหมูที่หายไปก็วิ่งออกมาจากราวป่า นายเปะจึงรู้ตัวว่าตนทำผิดมากมีคนบอกนายเปะให้จัดโต๊ะเลี้ยงอาหารตอบแทนกงอี้เป็นการขอขมา บางคนก็เรียกนายเปะให้เอาหมูไปคืนท่านกงอี้ แล้วนายเปะก็จับหมูไปคืนให้กงอี้แล้วพูดว่า ข้ายอมรับผิด เพราะหมูของข้าหาเจอแล้ว ขอให้เจ้านายยกโทษให้ด้วย กงอี้ว่าเรื่องเล็กน้อยน่า ทำไมต้องพูดแบบนี้ นี่คือการให้อภัยของกงอี้เป็นขันติที่ 98 ต่อมาภายหลังมีคนแต่งกลอนให้

ใจกว้างจริงให้อภัยไม่ถือสา          ได้ชื่อว่าปราชญ์สมปราชญ์นา

เมฆลอยกระจายทั่วนภา               มหากรุณาธิคุณฟ้าสดใส