เอาแปดเซียนเป็นกลอน

พระอาจารย์เอี้ยเอี้ยะซือ

บทหนึ่ง

          ฤดูใบไม้ผลิดอกชาบาน ลี่เซียนเหินเมฆลงจากพ่งไล้แดนสรวง ผู้คนชื่นชมลิ้มรสชาหอมละมุน เซียนสราญบุปผาชาติขาวสะอาดส่องแวววาว เมษาตะวันกล้าอากาศร้อน เซียนฮ้อโกวเก็บบัวก้าวลงโลก ใบบัวเขียวเยียวยาโลกทุกข์ ผู้คนได้น้ำค้างทิพย์ชะโลมใจ เดือนห้าเดือนหกยังร้อนอบอ้าวอาจารย์เจ็งถือใบลานสู่โลกีย์ เพียงพัดโลกโชยลมเย็นดับมอด เหล่าเทพพบเซียนหายเศร้าสร้อย ถึงต้นฤดูใบไม้ร่วงดอกเบญจมาศบาน เซียนน้าถือตะกร้าสู่โลกวุ่น เก็บสมุนไพรสามภูเขาทำเป็นยาเม็ด ฉุดช่วยทุกข์ยากหมดเคราะห์ภัย คืนเพ็ญกลางเดือนแปดสว่างเดือน หลือโจ้วเหินลมสู่กิเลสโลกใจหนึ่งโปรดทุกข์วจีกลางพฤกษา โปรดเวไนยสัตว์ให้รู้จักแมนสรวงบ้านเซียน เดือนเก้าตะวันซ้อนเก้าเก้าวัน เซียนเฉ้าตีกรับสู่ปุถุชน ธรรมจักษุส่องประกายพ้นทะเลทุกข์ เสียงกรับกังวาน รู้จักหนทางเดิน

บทสอง

          ดอกชาบาน น้ำสะอาด ลิ้มรสชา ฟ้ากุมภา หิมะน้ำแข็ง เหมือนเสื้อเย็นใจอยากชมดอกไม้ฟ้าสีคราม สามารถขับความอัดอั้นไม่เศร้าหมอง อยากชื่นชมดอกบัวงาม ต้องรอฟ้าเดือนหก ทั่วปฐพีมีชีวิตชีวา แก้ความร้อนหลงกลางใจเธอ รื่นรมย์เบญจมาศรอตะวันซ้อนเดือนเก้า เส้นใยนุ่นสะพรั่งเต็มรั้วแดงเหลืองขาวเขียวให้เธอเลือก ผู้เกษมหลงไหลเซียนเบญจมาศ เหินเมฆตามหากลิ่นดอกเหมย เขาเขียวสายน้ำบันเลงดนตรี เกล็ดน้ำแข็งขาวเริงระบำขับกลอนกวี สุนทรียินดีไม่อาจแยกกันได้ ไม่กลัวว่าดอกหิมะจะหนาว ก็เพียงให้มีอยู่ ปีหนึ่งสี่ฤดู บุบผานานาพรรณ ตามแต่ใจเจ้าจะเชยชม จะเห็นได้ว่าดอกไม้มีสี่ฤดู คนก็มีทั้งฉลาดและโง่เขลาต่างกัน