แซ่ทั้งอยากขายมรดก

    กล่าวคือ บ้านใกล้กันชายคนหนึ่งอยู่คนเดียว ชื่อทั้งไจ้เลี้ยง เพราะยากจนก็จะเอาทรัพย์สินที่เป็นมรดกค่าประมาณ 100 ชั่ง มาค้ำประกันขอยืมเงิน 80 พันอีแปะ ส่งดอกปีละข้าว 3 เจี๊ยะ 2 ถัง ตลอดหลายปีมากงอี้ไม่เคยได้รับดอกเต็มเลย พอดีฝนแล้งก็เลยไม่มีดอกส่ง นายไจ้เลี้ยงก็มาบอกกงอี้ของเงินอีก 20 พันอีแปะ แล้วจะยกทรพัย์สินให้ทั้งหมด จะได้ย้ายไปหากินที่อื่น กงอี้จึงตักเตือนว่า เกิดเป็นคนต้องอดออมสร้างครอบครัว แล้งก็ไม่นาน กงอี้จึงยกเรื่องโบราณให้ไจ้เลี้ยงฟังว่า

     ใครบ้างไม่อยากมีเงินมาก ทำอย่างไรได้มีกี่คน ใครบ้างไม่อยากมีทรพัย์สิน ทำอย่างไรได้รักษาได้มีกี่คน บ้านร่ำรวยด้วยสั่งสมบุญมา ทำอย่างไรได้อย่างใจอยู่ที่มือ อันธพาลรีดไถอิทธิพลทำไม่ได้ กงอี้ใช้ปิยะวาจาเป็นเพื่อนดี จึงยอมปล่อยเงินให้เขาอีก ตั้งใจแกล้งยืมเอาเงินเขา ตั้งใจหลอกลวงเอาไปเล่นพนัน ตั้งใจเอาไปดื่มสุรา เคล้านารี ใช้แผนต่าง ๆ นา ๆ เช่นพวก 18 มงกุฏ มีแต่ข้าใคร่ครวญในคืนสงบ พวกนี้จะร่ำรวยได้นานหรือ ฟ้าควบคุมจะร่ำรวยมีเวลา ภายหลังผลตอบสนองรู้หรือไม่

     พอท่องจบก็พูดกับไจ้เลี้ยงว่า ดอกผลยืดไปก่อน ให้เธอไว้ใช้กินให้ขยันไถหว่าน ย่อมมีปีเก็บเกี่ยวงาม ขายมรดกไม่ดีแน่ ตกงานง่ายสร้างงานยาก รักษาได้สำเร็จก็เป็นธรรมต่อบรรพชน นายไจ้เลี้ยงรู้สึกเข้าใจกลับบ้านไป ทำงานจริงจัง ต่อมาก็มีเงินพอใช้ นี่เพราะกงอี้สงสารคนจนเป็นขันติที่ 85 ต่อมาภายหลังคนแต่งกลอนให้

จนกตรอกบังเกิดจิตฟ้า    เตือนคนรักษามรดกไว้

โบราณมีคติสอนใจ         ทรัพย์สินใช้ใจหาได้