มีอายุสั้น มีอายุยืน

... สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ที่พระวิหาร

เชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตพระนครลาวัตถี

สมัยนั้นแล สุภมาณพโตเทยยบุตร เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาค

ยังที่ประทับ แล้วไดัทักทายปราศรัยกับพระผู้มีพระภาค ครั้น

ผ่านคำทักทายปราศรัยพอให้ระลึกถึงกันไปแล้ว ได้นั่ง ณ ที่ควร

ส่วนข้างหนึ่ง ฯ

สุภมาณพ โตเทยยบุตร พอนั่งเรียบร้อยแล้ว ได้ทูล

ถามพระผู้มีพระภาคดังนี้ว่า ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ อะไรหนอ

แล เป็นเหตุเป็นปัจจัยให้พวกมนุษย์ที่เกิดเป็นมนุษย์อยู่ ปรากฏ

ความเลวและความประณีต คือ มนุษย์ทั้งหลายย่อมปรากฏ

มีอายุสั้น                  มีอายุยืน

โรคมาก                  มีโรคน้อย

มีผิวพรรณทราม          มีผิวพรรณงาม

มีศักดาน้อย               มีศักดามาก

มีโภคะนัอย               มีโภคะมาก

เกิดในสกุลต่ำ             เกิดในสกุลสูง

ไร้ปัญญา                  มีปัญญา

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า... ดูกรมาณพ สัตว์ทั้งหลาย

“มีกรรมเป็นของตน เป็นทายาทแห่งกรรม มีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย กรรมย่อมจำแนกสัตว์ให้เลวและประณีตได้”

ส. ข้าพระองค์ย่อมไม่ทราบเนื้อความโดยพิสดารของ

อุทเทศที่พระโคดมผู้เจริญตรัสโดยย่อ มิได้จำแนกเนื้อความโดย

พิสดารนี้ได้ ขอพระโคดมผู้เจริญได้โปรดแสดงธรรมแก่ข้าพระ

องค์ โดยประการที่ข้าพระองค์จะพึงทราบเนื้อความแห่งอุเทศนี้

โดยพิสดารได้เถิด ฯ

พ. ดูกรมาณพ ถ้าอย่างนั้นท่านจงฟัง จงใส่ใจให้ดี เรา

จะกล่าวต่อไป...

จูฬกัมมวิภังคสูตร พระสุตตันปิฎก เล่ม 6 มัชฌิมนิกาย อุปริปัณณาสก์

 

 

แต่ปางก่อน

..... หากผู้ใดเคยแบ่งปันข้าวปลาอาหารคาวหวานและน้ำ

ดื่มให้แก่คนตกทุกข์ได้ยาก ไม่ว่าจะเป็นคนรู้จักกันหรือคนยาก

จนข้นแค้น หากเกื้อกูลช่วยเหลือให้เขาได้กินจนอิ่มท้องและพ้น

จากทุกข์ทรมานในความอดอยากหิวโหย

ในชาตินี้

..... ผู้นั้นจึงเป็นผู้ที่มีความอุดมสมบูรณ์พร้อม ในเรื่อง

อาหารการกินมิได้ขาด ตลอตชีวิตจะไม่มีวันต้องอดอยาก แม้

บางคนมีฐานะด้อยมิได้ร่ำรวยอย่างเศรษฐี แต่ก็จะมีความ

สมบูรณ์พูนสุขในเรื่องอาหารอย่างมิได้เป็นทุกข์เป็นกังวลใดๆ เลย