ข้อ 4. ความสุขก็คือ สามารถออมชอมกับคนที่มีความเห็นไม่ตรงกับเรา

ความเห็นไม่ตรงกับเรา ไม่ใช่หมายความว่า ถูกหรือผิดอย่างเด็ดขาด แต่ละคนมีความรู้สึกนึกคิด และรูปแบบชีวิตความเป็นอยู่ของแต่ละคน อย่าไปเปลี่ยนแปลงเขาโดยพลการ ก่อนอื่นต้องเปลี่ยนแปลงตนเอง การจะเปลี่ยนแปลงคนอื่นโดยพลการนั้น สำหรับชีวิตของเจ้าแล้วถือเป็นการลงโทษทัณฑ์ ขณะที่เห็นคนอื่นไม่ถูกใจเจ้า เจ้าก็โกรธ เมื่อเจ้าโกรธสภาพจิตก็ไม่ดีความสุขสบาย ความสุขก็จากเจ้าไป จากเจ้าไปไกล อยู่ในบริษัทระหว่างมิตรสหายด้วยกันก็เช่นเดียวกัน ความเห็นต่างกัน เราใช้วิธีปรึกษาซึ่งกันและกัน พยายามแสดงความคิดเห็นของเราออกมาให้หมดเปลือก เพื่อให้คนอื่นเห็นพ้องกับเรา เข้าใจความหมายของเรา อย่าใช่วธีแบบอัตวิสัย มาจัดการปัญหาต่างๆอย่างเด็ดขาด เนื่องจากเวไนยมีลักษณะอัตวิสัยมาก มีชีวิตอยู่ในความคิดอัตวิสัย จึงมักจะผูกมัดตัวเองไว้เสมอ ใครทำให้เจ้าทุกข์ล่ะ? ไม่มี นอกจากตัวเจ้าเอง

เจ้าจะให้อาจารย์ปลอบใจเจ้า ก็เอาใจเจ้าออกมาก่อน อาจารย์จะปลอบใจให้ ใจอยู่ที่ไหน? ทุกข์กังวลอยู่ที่ไหน? เอาออกมาไม่ได้ ใช่ไหม? นั่นเป็นใจอัตตาของเรา เดี๋ยวนี้ฉันทุกข์กังวลเหลือเกิน นั่นเป็นความรู้สึกนึกคิดอัตวิสัยของเราที่ทุกข์กังวลเอง เจ้าปล่อยวาง ความทุกข์ก็ไม่มี ใชัะ่้ปทำงานอย่างเอาเปีึความคิดกับ่ไหม?   (ใช่)ความสุขก็คือผู้ที่สามารถออมชอมกับผู้ที่มีความคิดต่างกับตน