โทษของการรักลูกผิดทาง

    พ่อแม่ที่เฝ้าแต่เอาใจหรือตามใจลูกจนเกินไป เรียกว่ารักลูกผิดทาง เป็นการรักลูกในทางที่ไม่ถูกต้อง เป็นการปล่อยปละละเลยลูก เช่นพ่อแม่ที่มีลูกเพียงคนเดียว รักลูกดังไข่มุกบนฝ่ามือ แม้ลูกจะประพฤติผิด ก็ไม่ตักเตือนอบรมแต่กลับพยายามปกป้อง จนติดเป็นนิสัยเคยชิน เลยถือว่าการทำผิดเป็นเรื่องปกติธรรมดา โบราณกล่าวว่า “สอนไม่เคร่งผิดของพ่อ” ความรักของพ่อแม่ที่มีต่อลูกนั้นเป็นสัญชาติญาณอย่างหนึ่ง ไม่ใช่เสแสร้ง ถึงกระนั้นก็ควรหมั่นอบรมสั่งสอนอย่างจริงจัง เพื่อให้ลูกตนได้แสดงออกถึงนิสัยที่ดีงาม ไม่ว่าจะเป็นการเรียนหนังสือหรือการทำงาน ก็จะต้องไม่ขัดกับความถูกต้อง เมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่ จึงจะเป็นบุคคลที่มีคุณค่าทำคุณประโยชน์ต่อสังคม ประเทศชาติ แบบนี้จึงจะเป็นการรักลูกที่แท้จริง ถ้าหากเอาแต่รักลูกอย่างผิด ๆ ปล่อยปละละเลยจนทำให้ลูกก้าวไปในทางที่ผิด ติดเอานิสัยเลว ๆ จนเป็นผลร้ายแก่ลูกตน อย่างนี้ถือว่าเป็นความผิดของผู้เป็นพ่อแม่ มีคำกล่าวว่า “หยกไม่เจียระไนไม่งาม คนไม่เรียนไม่รู้” ผู้เป็นพ่อแม่ควรระวังอย่ารักลูกในทางที่ผิด เพื่อหลีกเลี่ยงคำกล่าวที่ว่า “รักผิดทางโทษมหันต์” ขอให้ผู้เป็นพ่อแม่คนพึงสังวร