ตอนที่ 1 ข้ามทะเลกรรมเข้าพบพระโพธิสัตว์

พุทธะจี้กง ประทับทิพย์ญาณ

นรกไซร้ ไร้ซึ่ง ประตู เข้าออกแล

ปณิธานแน่วแน่ มหากรุณา โลกเลื่อมใส

ที่เก่าเคยเยือนไซร้ ความในใจ ก็ไม่ใหม่    

ไม่ศรัทธา หาเชื่อไม่ ในใจไร้ ซึ่งกุศล

พุทธะจี้กง : เอาล่ะ! ประทานยันต์เผาให้ดื่ม  วิญญาณจงออกจากร่าง

ชิวเซิง : ท่านคือพระอาจารย์จี้กงใช่หรือไม่?

พุทธะจี้กง : ถูกต้องเราคือสงฆ์เฒ่าจี้กง

ชิวเซิง : พระอาจารย์ครับ ท่านสวมจีวรขาดๆ  ถือพัดขาดๆ  ใส่รองเท้าฟาง  ช่างมีความสุขจริงๆ

พุทธะจี้กง : แน่นอน  กายสังขารไม่ถูกผูกมัด  มีอิสระเสรี  จึงมีความสุขเช่นนี้  ศิษย์อยากจะลองมีความสุขแบบนี้บ้างไหมล่ะ?

ชิวเซิง : ไม่ครับ! แต่งตัวแบบนี้อยู่ในสภาพความเป็นจริงของสังคมมันเป็นอะไรที่แปลกประหลาดมาก

พุทธะจี้กง : ที่พูดมามันก็ถูกนะ

ชิวเซิง : (โดยที่ไม่ทันรู้ตัวก็มาถึงสถานที่ที่ไม่รู้จัก) พระอาจารย์ครับ ! ท่านลองมองดูทะเลที่อยู่เบื้องหน้านั่นสิครับ ที่นี่คือที่ไหนกันครับ?

พุทธะจี้กง : ที่นี่คือทะเลกรรม

ชิวเซิง : แต่ในทะเลกรรมแห่งนี้มีผู้คนมากมายกำลังโศกเศร้าคร่ำครวญ  เดี๋ยวก็จมเดี๋ยวก็ลอย  ผลุบๆโผล่ๆอยู่ในนั้น  นี่เป็นเพราะเหตุใดกันครับ?

พุทธะจี้กง : นั่นเพราะผู้ที่ตกสู่ทะเลกรรมจะเจ็บปวดทรมานเหมือนกับถูกเข็มแหลมทิ่มแทง  ดังนั้นจึงโศกเศร้าคร่ำครวญแบบนั้น

ชิวเซิง : ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง

พุทธะจี้กง : ศิษย์เรา! สถานที่แสดงธรรมของพระกษิติครรภ์โพธิสัตว์อยู่ข้างหน้านี้แล้ว พวกเรารีบไปกันเถอะ

พุทธะจี้กง : เบื้องหน้ามีเจ้าหน้าที่มาคอยต้อนรับอยู่สองท่าน  ศิษย์เราเจ้าลองเข้าไปสอบถามดูซิ

ชิวเซิง : ศิษย์รับทราบแล้วครับ ไม่ทราบว่าท่านทั้งสองคือเจ้าหน้าที่ ที่จะพาพวกเราไปพบพระกษิติครรภ์โพธิสัตว์ใช่หรือเปล่าครับ?

เจ้าหน้าที่ : ถูกต้องแล้ว! พวกเราได้รับบัญชามาจากพระโพธิสัตว์

พุทธะจี้กง : งั้นก็ดีละ! รบกวนท่านทั้งสองนำทางด้วย

ชิวเซิง : (เข้ามาภายในตำหนัก) พระอาจารย์ครับ! ผู้ที่อยู่เบื้องหน้าเรา ในมือถือคทาบรรพชิต บนเศียรสวมมาลาห้าทิศ ใช่พระกษิติครรภ์โพธิสัตว์ไหมครับ?

พุทธะจี้กง : ใช่แล้ว

พระโพธิสัตว์ : ผู้ที่สหายธรรมจี้กงพามา คือชิวเซิงพู่กันทรงมือเอก ที่ได้รับเทวราชโองการให้ประพันธ์หนังสือ“ท่องนรกอเวจีใหม่”ใช่หรือไม่?

พุทธะจี้กง : ใช่แล้ว  ศิษย์เรา! เจ้ารีบเข้าไปคารวะพระโพธิสัตว์เร็ว

ชิวเซิง : ผู้น้อยคารวะพระโพธิสัตว์

พระโพธิสัตว์ : ชิวเซิงเชิญลุกขึ้นเถอะ นี่เป็นครั้งแรกที่หนังสือโต้ตอบทางการทูตละเลยเรื่องการต้อนรับ  หวังว่าอย่าได้ถือโทษตำหนิ

ชิวเซิง : ผู้น้อยมิกล้าครับ!

พระโพธิสัตว์ : อาจารย์กับศิษย์ ทั้งสองท่าน  ทำไมไม่เข้ามานั่งซักประเดี๋ยวล่ะ เพิ่งจะชงชาเสร็จพอดี อาจารย์-ศิษย์เชิญดื่มชา

พุทธะจี้กง : ขอบคุณสหายธรรม

ชิวเซิง : ชานี้เทียบกับชาที่อยู่บนโลกมนุษย์แล้วเป็นชาที่หอมกรุ่นมาก  พระโพธิสัตว์ครับ! เมื่อดื่มชานี้หมด  กลับไปบนโลกมนุษย์แล้วจะนอนไม่หลับไหมครับเนี่ย?

พระโพธิสัตว์ : เมธีโปรดวางใจ ไม่เป็นเช่นนั้นหรอก

ชิวเซิง : งั้นผู้น้อยก็ไม่ปฏิเสธที่จะดื่ม สงสัยว่าถ้วยนี้จะเล็กเกินไป

พระโพธิสัตว์ : จริงหรือเปล่า? ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยววันหลังจะเปลี่ยนเป็นถ้วยใหญ่ให้ วันนี้เมธีเพิ่งจะเริ่มต้นมาเยี่ยมชมเป็นครั้งแรก ต้องการให้ช่วยเหลืออะไรบ้างหรือไม่?

ชิวเซิง : พระโพธิสัตว์ครับ! ครั้งนี้ผู้น้อยติดตามพระอาจารย์จี้กงมาเที่ยวชมนรกอเวจี ได้ยินเขาเล่าลือกันว่านรกอเวจีมืดมิดและอันตรายมาก เป็นไปได้หรือไม่ที่จะขอยืมศัสตราเวทของท่านไว้ใช้ป้องกันตัวสักชิ้น?

พระโพธิสัตว์ : ศัสตราเวทของที่นี่ ที่เราสามารถให้ยืมได้มีเพียง“มีดทองคำพันปี”เพียงเล่มเดียวเท่านั้น

ชิวเซิง : มีไว้ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย (ยื่นมือออกไปรับมีด) ผู้น้อยกราบขอบคุณพระโพธิสัตว์เมตตา

พุทธะจี้กง : ศิษย์เรา! เจ้าจะเอามีดไปทำอะไร?

ชิวเซิง : นรกอเวจีอันตรายและน่ากลัว เตรียมการเอาไว้ป้องกันตัวสักหน่อยจะดีกว่า

พุทธะจี้กง : ลูกศิษย์!  ถึงสำนักก่งเหิงถังแล้ว วิญญาณเจ้าจงกลับเข้าร่าง

ชิวเซิง : ศิษย์น้อมส่งพระอาจารย์

พุทธะจี้กง : เอาล่ะ! อาจารย์กลับละ