ยอมให้กล่าวหาว่าขโมยเงิน

    วันหนึ่งขณะที่กงอี้จะไปทำงาน แลเห็นมีคนหนึ่งนอนอยู่ข้างถนน จึงเดินเข้าไปใกล้ตัว พอดีเขาตกใจตื่น พอผงกหัวขึ้นดูแล้วก็ถลันเข้ามาจับกงอี้ไว้ กงอี้พูดว่ามาจับข้าไว้ทำไม คนนั้นจึงพูดว่า ท่านขโมยเอาเงินของข้าไปตอนที่ข้าเมาหลับ แล้วก็คว้าเอาเงินที่ร้อยเป็นพวงที่สะพายอยู่บนบ่าไป ทั้งสองจึงเกิดแย่งชิงกันไม่เลิก มีคนเดินเข้ามาหาแล้วถามว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ทั้งสองคนจึงไปที่ทำการชุมชนพร้อมกัน ผู้ดูแลก็ถามคนเมาสุราก่อนว่า เงินของท่านมีเท่าไร เขาตอบว่า บ้านข้ามี 8 ชีวิต จนยากเข็ญจึงไปที่บ้านของอากู๋ เพื่อหยิบยืมเงินพันอีแปะ เพื่อหาซื้อของบริโภค ก็ให้บังเอิญเมาหลับอยู่ข้างถนน ไม่คิดว่าคนนี้จะมาเอาเงินของข้าไป ผู้ดูแลถามต่อว่า เงินของเจ้าร้อยด้วยอะไร เขาตอบว่า ร้อยด้วยเชือกปอ ผู้ดูแลหยิบเงินขึ้นมาดูก็เห็นเป็นเชือกปอจริง ๆ ด้วย ถึงแม้จะพูดถูก และข้ารู้จักท่านกงอี้เป็นอย่างดี ท่านเป็นสุภาพบุรุษ กงอี้ชิงพูด ข้าไม่ใช่สุภาพบุรุษและก็รู้จักความหมายของผลประโยชน์ดี เขากล่าวหาข้าแต่ข้าให้สาบานได้ก็ให้พอดีนึกถึงคำพูดในบทธรรมะว่า ช่วยคนยามฉุกเฉินเหมาะสมที่สุด ผู้ดูแลว่า ท่านผู้เข้าใจธรรมรู้จักระงับตัดตอน กงอี้หันมาถามผู้สูญทรัพย์ว่าชื่อแซ่อะไร เขาตอบว่า แซ่อวง ชื่อ เชี้ยงอัง ที่บ้านมี 8 คน กินอยู่ลำบากถ้าหากคนทางบ้านรู้ว่าเขาเมาสุราแล้วทำเงินหาย คงจะทะเลาะกันวุ่นวายเกรงว่าเรื่องจะบานปลาย ข้าให้เงินเขาไปก็แล้วกัน ให้เขาดีกับคนทั้งบ้าน ชาวบ้านก็พากันพูดว่า ท่านกงอี้เป็นสุภาพบุรุษผู้เปี่ยมด้วยการุณยธรรมจริง ๆ อวงเชี้ยงอังหยิบเงินแล้วจากไป กงอี้ว่า ข้าคิดจะเอาเงินมาซื้อลูกหมูก็เลยต้องงดไป ชาวบ้านก็พากันหัวเราะแล้วแยกย้ายกันไป ถัดไปอีกชุมชนหนึ่งมีคนตีกัน แล้วถูกจับมาที่สำนักงานชุมชน คนหนึ่งชื่อ ก๋วยฉิก อีกคนก็ชื่อว่า เอี้ยป้อ ก๋วยฉิกก็เล่าว่า ข้ากับเอี้ยป้อเดินมาด้วยกันที่ชุมชนแรกและเห็นข้างทางมีคนเมานอนอยู่ แถมมีเงินอยู่พวงหนึ่งด้วย นายเอี้ยป้อก้มลงไปหยิบเงินแล้วก็พูดกับข้าว่า จะแบ่งให้ข้าเท่าๆกัน แต่เอี้ยป้อเอาไปแล้วก็ไม่ยอมแบ่งจึงเกิดทะเลาะกันขึ้น เอี้ยป้อก็แย้งว่าข้าเป็นคนเก็บได้ ผู้ดูแลโกรธมาก ได้หมาสองตัวนี้ขโมยเงินเขามา แล้วทำให้จางกงอี้ถูกใส่ความ ต้องสูญเงินไปเปล่า ๆ ก็เป็นเพราะเอ็งสองคนอันธพาลแย่งชิงกันในตลาด แล้วก็สั่งให้ผูกมัดสองคนไว้ แล้วเรียกคนหนึ่งให้ไปเชิญท่านจางกงอี้มาที่ทำการ เจ้าพนักงานมาถึงบ้านกงอี้ก็รายงานว่า ผู้ดูแลได้จับคนที่ขโมยเงินได้แล้ว ขอเชิญท่านรีบไป กงอี้ก็บอกแก่เจ้าพนักงานว่าข้าทำให้ผู้ดูแลเหน็ดเหนื่อยกับเรื่องของข้า ข้าควรไปขอบคุณท่านด้วยตนเอง แต่ข้ามีธุระติดพัน ไม่สามารถไปตามคำสั่งได้ จึงต้องรบกวน เจ้าพนักงานให้ช่วยรายงานผู้ดูแลด้วย เจ้าพนักงานจึงรายงานให้ผู้ดูแลว่า ท่านกงอี้ไม่สามารถมาได้ ฝากขอบคุณมาถึงท่าน ผู้ดูแลจึงเรียกนายก๊วย นายเอี้ยมาถามว่า เอ็งทั้งสองจะให้ข้าส่งไปที่อำเภอหรือจะให้ลงโทษทั้งสองตอบว่า ยินดีรับโทษ ผู้ดูแลจึงพิพากษาลงโทษเอี้ยป้อว่า เอ็งแอบขโมยเงินขณะที่เขาเมาหลับ ให้ลงโทษปรับเงิน 5 พวง ก๊วยฉิกเอ็งเห็นแก่ได้อยากได้ส่วนแบ่งปรับเงิน 2 พวงจะนำเงินเหล่านี้ไปปรับปรุงซ่อมแซมถนน แล้วก็ป่าวประกาศให้ประชาชนรู้ความคดี นี่คือ กงอี้ ยอมให้กล่าวหาไม่ตอบโต้ เป็นขันติที่ 56 ต่อมาคนก็แต่งกลอนให้

ยอมรับกล่าวหาไม่ตอบโต้            กงอี้เมตตาโอ้ใจกว้างขวางนัก

ผู้ดูแลยุติธรรมโทษปรับหนัก        ปิดประกาศจักให้รู้ระบือนาม