ตักเตือนให้พี่น้องปรองดองกัน

    วันหนึ่งกงอี้อยู่บ้านไม่มีธุระ ก็ให้มีนายเอี้ยซิงง้วน เพื่อนบ้านทางทิศตะวันตก มาหากงอี้บอกว่าจะไปฟ้องร้องที่อำเภอ กล่าวคือบิดามารดาของซิงง้วนได้เสียไปแล้ว เขามีพี่น้องทั้งหมด 6 คน ซิงง้วนเป็นคนโตนิสัยแบบซื่อสัตย์สมถะ หนังสือศัพท์รู้บ้าง พวกน้อง ๆ ต้องการแบ่งมรดกด้วยบังคับขู่เข็ญซิงง้วน ซึ่งก็มีสมบัติเพียงเล็กน้อย น้องคนรองถึงกับลงไม้ลงมือตีพี่ชาย จึงมาบอกกับกงอี้ว่าจะฟ้องร้องเอาความ กงอี้ก็ตักเตือนไม่ให้ฟ้องร้องเอาความ ว่ากับซิงง้วนว่า เธอก็เป็นคนเคยร่ำเรียนหนังสือมาเป็นผู้เข้าหลักธรรมดี หากฟ้องร้องแย่งมรดกกัน นายอำเภอก็จะกล่าวหาว่าพี่ไม่เป็นพี่ น้องไม่เป็นน้อง วิวาทขาดจริยธรรม ถึงแม้จะเสมอตัวก็คงได้ชื่อไม่ดี สู้อดทนอดกลั้นเป็นดีที่สุด คุณธรรมซาบซึ้งบรรพชนย่อมเป็นผู้มีความเจริญรุ่งเรือง ซิงง้วนกล่าวว่ามันอดกลั้นได้ยากจริง ๆ กงอี้ก็ว่าถ้างั้นก็เอาแอกกรรมใส่เสีย ที่จะให้ก็เป็นเพลงอดกลั้นบทหนึ่งจะมอบให้ เพื่อเอาไปท่องจำว่า

     เพลงอดกลั้น ๆ อดทน ๆ จึงจะไม่เกิดคลื่นลม อดทนสักครู่ เคราะห์ภัยไม่มากราย ไม่อดทนความโกรธเล็กน้อยเกิดหลุมบ่อ พ่อลูกไม่อดกลั้นบ้านแตกสาแหรกขาด พี่น้องไม่อดกลั้นยุยงใส่ร้ายกัน ผัวเมียไม่อดกลั้นบ้านรุ่งเรืองยาก เพื่อนฝูงไม่อดกลั้นทะเลาะออกอาวุธ ระบายอารมณ์ไม่ต้องแตกแยก เพียงต้องสงบปากใจให้อภัย เจอะเรื่องถกเถียงขว้างลงหม้อไว้ต้มให้ย่อยสลายห้ามสุรา โรคทั้งหมดขจัดได้เริ่มจากอดทน ภัยทั้งหลายต้องไม่โกรธ เพลงอดกลั้น จำให้มั่น เอาอักษรอดทนมาเป็นอนุมานอักษรอดทนมีมีดบนอักษรใจ บนใจมีมีดเป็นอาวุธ ใจฟุ้งซ่านเคลื่อนไหวไม่ระวัง มีดตัดลงขาดสองท่อน เจ็บปานไหน เพิ่มอักษรอดทนบนฐานใจ อดทนไว้ภายหลังเสวยตำแหน่งสูง ดับยากไร้ชื่อให้เพิ่มน้ำ ดับหมดไร้ควันหมดคลื่นลมขอเตือนผู้คนต้องอดกลั้น บุญวาสนามาเองมารถอยหนีเจริญรุ่งรืองอดกลั้น เหล่าปราชญ์อริยะเทพพุทธรับได้หมด หนึ่งใจหนึ่งบุญชีวิตสงบสุข ไฉนต้องออกบวชสวดพุทธโท อยากหลุดพ้นโลกีย์เสวยสุขให้ร้องเพลงอดกลั้นของข้าเอย พูดจบซิงง้วนก็ไหว้กงอี้แล้วกล่าวว่า ได้ยินคำปิยะวาจา ทำให้ปัญญาเปิด ข้าจะไม่ถือสาเอาความกับน้อง แล้วก็จดเอาเพลงกลับบ้านไป ว่างอยู่กับบ้านก็เอามาร้อง ต่อมาก็กลายเป็นผู้ร่ำรวยมีบุตรคนหนึ่งรับราชการมียศสูง นี่เพราะกงอี้ทำให้พี่น้องปรองดองกันเป็นขันติที่ 38 ต่อมามีผู้แต่งกลอนให้ว่า

เก็งงำอารมณ์คุณสมบัติรวมใจฟ้า              เหมือนหลงฟ้าตะวันช่วยชี้ทางส่อง

กระดาษเขียนเพลงกลายเป็นเพื่อนพ้อง      บ้านปรองดองเหมือนคนศรีเสนาะ