ถูกถ่มน้อลายไม่ถือโกรธ

    บ้านตระกูงโง้วที่อยู่ใกล้เคียง อาและหลานต่างทะเลาะแย่งชิงสมบัติตัวหลานไม่ยอมวิ่งมาหากงอี้ กงอี้ก็ตักเตือนตัวหลานว่า ท่านจูจื้อกล่าวไว้ว่า “พี่น้องอาหลาน แบ่งมากได้น้อย” ตัวหลานฟังแล้วรู้สึกตัวเลิกแย่ง ตัวอาก็มาหากงอี้เหมือนกัน พอได้ยินวาจาที่กงอี้ตักเตือนหลานก็ยังไม่ทันได้พบหน้ากงอี้ก็กลับไป ในใจก็ให้คลางแคลงกงอี้ มีอยู่วันหนึ่งตัวอาก็ได้พบกับกงอี้ที่บ้านแถวนั้นก็ถือโอกาสถ่มน้ำลายรดหน้ากงอี้ กงอี้ไม่เช็ดออกปล่อยให้มันแห้งเองเหมือนไม่รู้สึก คนแซ่โง้วถ่มน้ำลายถึง 3 ครั้ง กงอี้ก็ปล่อยวางทำเฉย นายโง้วก็กลับมาคิดแล้วพูดว่า “คนเขายกย่องกงอี้เป็นผู้มีความอดทนผ่อนปรนเหนือคนอื่น” บัดนี้ได้ประจักษ์กับตนเองชื่อเสียงไม่ใช่หลอกลวง ข้าเองผู้ทำผิด จึงไปขอร้องให้กงอี้ให้อภัย กงอี้ว่าเธอไม่มีเรื่องอะไรทำผิดต่อข้า นายโง้วจึงขอให้กงอี้สั่งสอนเรื่องการแบ่งแยกครอบครัว ให้ยุติธรรมดีหรือได้เปรียบดี กงอี้รู้ความมุ่งหมายดีจึงท่องกลอนที่คนสมัยก่อนแต่งเรื่องแบ่งแยกบ้านว่า

การแบ่งครัวเสมอภาคดีที่สุด         เอาเปรียบคือไม่รู้จุดด้อย

กุศลบรรพชนสงสารผู้ได้น้อย       ก็จะคอยแบ่งบุญใครเหมาะสม

     นายโง้วกล่าวว่า เข้าใจในโอวาทอย่างลึกซึ้ง ข้าอาหลานแบ่งครัวกันข้าเป็นผู้ได้เปรียบ ได้ฟังปิยะวาจาจากท่านแล้ว ข้ากับหลานต้องแบ่งเท่ากันถึงจะดี แล้วก็เรียนเชิญท่านกงอี้ไปที่บ้าน นี่คือกงอี้ถูกถ่มน้ำลายไม่ถือโกรธจนซาบซึ้งคน เป็นขันติที่ 84 ต่อมาภายหลังคนแต่งกลอนให้

รองรับคนด้วยความจริงใจ          เศร้าหลีกไกลห่างทุกข์ด้วยสงสาร

น้ำลายถ่มหน้าสอนมักน้อยบุญไพศาล       แบ่งเสมอกับอาหลานปรองดอง