สวรรค์กับนรก

พระอาจารย์เมฆขาว

   ที่พูดว่า “สวรรค์”  “นรก” ที่จริงก็อยู่ในโลก ใครทำดีทำชั่วทำเองก็รับไปเอง ล้วนเหตุต้น ตนเองเป็นผู้หาเข้ามาทั้งสิ้น

    คนเราถ้าสามารถสร้างกุศลรักษาบุญตั้งแต่ต้นจนถึงสุดท้าย ใจรู้จักพอก็จะสุขเสมอ ไม่เหลือความคิดฟุ้งซ่านอยากได้ และสร้างกุศลด้วยการบริจาคทานช่วยผู้ยากไร้สม่ำเสมอ ไม่เลือกว่าต้องเป็นสถานที่ไหนแล้วรักษาตนให้สงบ เช่นนี้แล้ว ไม่ว่าจะอยู่ในสภาวะอะไร จะมีบุญวาสนาสูงหรือยากจน ชีวิตก็เหมือนอยู่ในสวรรค์ มีอิสระสบาย ไม่ทุกข์ไม่โศกสบายไปชั่วชีวิต

    ทางกลับกัน คน ๆ นั้นทำแต่บาป แก่งแย่งหาชื่อเสียง ผลประโยชน์คิดหาอุบายเอาชีวิตชิงทรพัย์ เคลือบแคลงพูดอ่อนหวาน หลอกลวงเป็นอาชีพ ถึงแม้จะสมหวังสักครั้งแต่ก็เสพสุขไม่ได้นาน เช่นนี้เป็นการสร้างเวรกรรมหนัก ย่อมถูกฟ้าคิดบัญชีจนถึงที่สุด กรรมตามสนอง จนทุกข์ลำบากรับได้ยาก อยู่ในสภาวะอยากมีชีวิตก็ไม่ได้ อยากตายก็ไม่ได้ ถึงตอนนั้นนรกก็มาถึงตัวแล้ว

    เพราะฉะนั้น ทางเดินของชีวิต จะไปทางไหนล้วนอยู่ที่ความคิดบาปบุญทางสองแพร่ง พริบตาก็มาถึง ก็จะจูงคนขึ้นสวรรค์หรือลงนรก ดังนั้นการเป็นคนจะไม่ระมัดระวังไม่ได้ ให้เข้าใจหลักธรรมฟ้าให้ดีจะได้ไม่เสียทีที่เกิดมาในชาตินี้