กองปูนบำเหน็จและกองลงโทษ

พระโพธิสัตว์กษิติครรภ

    ในยมโลกมีฝ่ายปูนบำเหน็จและฝ่ายลงโทษ คนดีเมื่อตายแล้ว กายทิพย์หรือวิญญาณจะไปที่ฝ่ายปูนบำเหน็จเพื่อรับการปูนบำเหน็จ ส่วนคนชั่วเมื่อตายแล้ว วิญญาณจะไปที่ฝ่ายลงโทษ เพื่อรับการลงโทษ ดีและชั่วแตกต่างกันอย่างชัดเจน ชาวโลกไม่ค่อยยอมสร้างความดี ชอบสร้างแต่กรรมชั่ว น่าสลดใจยิ่งนัก

     คนเราเกิดมาตอนแรกนั้นดังสีขาว ถ้าอบรมดีก็เป็นคนดีอบรมชั่วก็เป็นคนชั่ว ดังสุภาษิตว่า “ใกล้ชาดก็แดง ใกล้หมึกก็ดำ” ทว่า ก ารหัดคำควมดีนั้นยาก หัดทำความชั่วนั้น

ง่าย ชาวโลกล้วนแต่หลงใหลในสมบัติ ลาภยศ นารี ละโมบทุกอย่างไม่ยอมอบรมบ่มจิต ขัดเกลาตน สะสมแต่บาปกรรม ซึ่งถูกเทวะประจำเรือนบันทึกไว้ทุกรายการครั้นสิ้นลมปราณ ทุกสิ่งทุกอย่างก็สูญสิ้น เหลือไว้แต่รอยบาป เหม็นขจรไปหมื่นปีเมื่อวิญญาณไปถึงยมโลก กฏนรกอันเคร่งครัดไม่ละเว้นเป็นแน่จะต้องผ่านการพิพากษาของยมบาลทั้งสิบตำหนัก ถูกลงโทษทัณฑ์ทุกขเวทนา

     ส่วนผู้สร้างความดี บริจาคทรัพย์สร้างวัดวาอาราม พิมพ์หนังสือธรรมะ ซ่อมสร้างสะพาน ถนนหนทาง สงเคราะห์ผู้ยากไร้ ผลบุญคุ้มครองตนเอง คุ้มครองบุตรหลาน คุ้มครองบรรพบุรุษ เมื่อสิ้นอายุขัย กายทิพย์ไปถึงยมโลก จะได้รับการต้อนรับอย่างดีจากเจ้าหน้าที่ฝ่ายปูนบำเหน็จ ได้จุติสวรรค์เป็นเทพเทวดา หรือไปเกิดเป็นมนุษย์ เสวยสุขตามผลแห่งกรรมดี ของตน ไฉนชาวโลกจึงไม่เลือกทางสร้างความดีเล่า ? ดึงดันที่จะทำความชั่ว ซึ่งผลแห่งกรรมชั่วจะต้องสนองกว่าจะสำนึกได้ก็สายเสียแล้ว ชาวโลกพึงจำไว้ว่า กรรมดีหรือชั่วย่อมต้องสนองไม่ช้าก็เร็ว