พลิก

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงเทพฯ เมื่อห้าสิบกว่าปีก่อน

เถ้าแก่กิจการค้าใหญ่คนหนึ่งป่วยใกล้ตาย สั่งเสียให้ทุกคนรักใคร่ปรองดอง อยู่ร่วมกันเป็นครอบครัวใหญ่อย่างที่บรรพบุรุษสืบเนื่องมา

เขายกกิจการค้าทรัพย์สินทั้งหมดให้น้องซาย พร้อมกับฝากภรรยาและลูกไว้ในความดูแลด้วย แล้วเถ้าแก่ก็นอนตายตาหลับไป

พี่สะใภ้ เป็นม่ายขณะอายุสี่สิบปี ลูกชายอายุสิบเก้า สิบเจ็ด สิบห้าลดหลั่นกัน ล้วนเป็นเด็กดี มีความสามารถ หากดำเนินกิจการต่อไปเองก็ย่อมทำได้ แต่เตี่ยสั่งไว้ จึงอยู่ในความดูแลของอาเจ็กด้วยความยินดี แม่ของลูกๆมาจากตระกูลผู้ดีเมืองจีน จึงไม่มีปัญหาไม่ว่าจะอยู่ในสถานภาพใด

วันหนึ่ง ลูกชายคนเล็กเดินเช็คน้ำตาเข้ามาหาแม่ลูกฟ้องว่า เดินลงบันไดมา อาสะใภ้กวาดบันไดอยู่ จู่ ๆก็ใช้ไม้กวาดตีหัวตวาดไล่ “ไปให้พ้น”

พี่ซายสองคนเดินตามหลัง เห็นเหตุการณ์เป็นจริง ลูกทุกคนเรียกร้องความเป็นธรรมต่อแม่ว่า

“แม่ นี่มันบ้านของเรานะ”

เรื่องจะลุกลามเลวร้ายออกไปได้หลายรูปแบบแน่นอน แม่พาลูกทั้งสามไปหาอาสะใภ้ ซึ่งตั้งท่ารับมือเต็มที่ที่หัวบันได วันนี้ถึงที่สุดคงต้องบ้านแตก

แต่แม่ยิ้มอย่างใจคี กล่าวแก่น้องสะใภ้ว่า “ขอบใจเธอมากที่ช่วยเอาไม้กวาดปัดเคราะห์ภัยไปจากหลาน เขาจะอยู่ดีมีสุข หมดทุกข์หมดโศกตลอดชีวิตทีเดียว”

ว่าแล้วแม่ก็ทำเคล็ดลูบศีรษะลูกลงไปจรดเท้าเก้าครั้งอวยชัยให้พรเหมือนปัดรังควานแล้วครอบมงคลให้ลูก แม่เหมือนสิ่งศักคิ์สิทธิ์ยิ่งขึ้นทุกวัน

แม่เป็นคุณแม่ใหญ่ คุณย่าใหญ่ เป็นคุณทวดใหญ่ของตระกูลที่น่าเคารพ ยิ่ง

อาก็เคารพรักพี่สะใภ้ เหมือนแม่บังเกิดเกล้า แม่ละสังขารสวยสงบเมื่ออายุเก้าสิบห้าปี บนเก้าอี้โยกที่ท่านนั่ง ถือลูกประคำสวดมนต์เป็นประจำ ลูกหลานเหลนห้อมล้อมกันอยู่เต็ม