ดีแท้ไม่มีอุปทาน

อริยเจ้าลักเสียงจิงหยิ้ง

ทำดีให้ทานช่วยผู้ทุกข์ยาก                                   ทำบุญมากไม่ยึดติดดีสุดถึง

เปิดตาเห็นสามพันโลกเล็กนิดหนึ่ง                       ใจอันหนึ่งทุกแห่งเหมือนญาติสนิท

    วันนี้มีความปิติยินดีที่ได้มายังสถานธรรมนี้ จึงได้เลือกหัวข้อธรรม “ดีแท้ไม่มีอุปทาน” มีสาระสำคัญสามประการที่ผู้ปฏิบัติธรรมมักป่วยก็หวังให้หมั่นเพียร

    1. การปฏิบัติธรรมต้องไม่มีใจติดยึดในตน โดยเฉพาะตอนที่กระทำความดี หรือบำเพ็ญกุศล ใจก็มักกลัวว่าผู้อื่นจะไม่รู้เห็น ตอนนี้เองที่ใจติดยึดในตัวกูจะแสดงออกอย่างเห็นได้ชัด พุทธองค์ตรัสว่า “ล้อทั้งสามกายว่างไม่มีรูป หนึ่งจุดญาณแท้รู้มีอารมณ์” ให้เข้าถึง!

    2.การบำเพ็ญกุศลอย่าหวังโลภที่จะได้บุญ คือขณะทำกุศลอย่าได้แยกแยะว่ากุศลไหนได้บุญมากกุศลไหนได้บุญน้อยจึงเกิดดูแคลนช่วงขณะนั้นเพราะโลภอยากได้บุญ ใจจึงติดยึดไปแบ่งแยก อริยเจ้าว่า “อะไรที่ดีก็ให้ทำ อะไรที่บาปอย่าทำ อย่าเห็นเป็นความดีเล็กน้อยแล้วไม่ทำ อย่าเห็นเป็นบาปเล็กน้อยก็ทำได้” ระมัดระวังเธอ!

    3.ทำบุญอย่าคิดว่ามีโชคตอบแทน คืออย่าแสวงผลตอบแทนค่อยทำบุญ ก็เหมือนสร้างบุญคุณก็หวังผลตอบแทน บริจาคเงินให้พระหวังเห็นโชคลาภ กล่าวคือใจหวังข้อแลกเปลี่ยนถือเป็นกุศลเทียม คือหวังผลเฉพาะหน้า ใจหมุนไปกับสภาวะ เมื่อไรบุญหมดเคราะห์ก็มา กฎแห่งกรรมไม่เปลี่ยนแปลง ความดีแท้ต้องออกจากจิตใจ สภาวะถูกใจควบคุมบุญกุศลไม่สิ้นสุด ทั้งผีเทพก็นับถือด้วย

    ศาสดาเต๋าว่า “บริจาคไม่คิดตอบแทน ไม่พูดถึงความผิดผู้อื่น ที่ว่าคนดีนั้น คนล้วนเคารพนับถือ ฟ้าก็คุ้มครอง บุญวาสนามีมา มารเคราะห์ห่างไกล ผีเจ้าคุ้มครอง สิ่งที่ทำก็สำเร็จ เทพเซียนหวังได้” หมั่นเพียรเถอะ!

    ด้วยคนมีใจที่จะสร้างกุศล แล้วยังมีอุปทานติดในความโลภ การทำแบบนี้เป็นการสร้างกุศลเทียม ถึงแม้จะได้บุญก็หมือนดอกไม้ตูม ได้รับน้ำค้างยามเช้า หรือภาพอาคารบนท้องทะเล เป็นเพียงความสดใสชั่วครู่ด้วยสภาพใจที่ปีติในการทำกุศล ได้สูญเสียรัศมีอันแวววาวของสัจบริสุทธิ์จึงเรียกร้องให้คนควรพิจารณาเข้าถึงและพึงระมัดระวังปฏิบัติ เช่นนี้มรรคผลที่ได้รับก็จะสมบูรณ์แท้ไม่ยากนัก