อริโยวาทไต่ฮงกง

ชีวิตที่อยู่ในโลก เกิดดับเป็นอนิจจังไม่เที่ยง บุญวาสนาหรือเคราะห์ของมนุษย์ เดี๋ยวมาเดี๋ยวไป เหมือนจันทร์เสี้ยงจันทร์เต็ม เหมือนดอกไม้ที่บานแล้วโรย ศิษย์ทั้งหลายควรรู้ การเกิดในปัจจุบันก็คือการตายจากอดีต หรือการตายจากอดีตก็คือการเกิดในปัจจุบัน เหล่านี้เป็นไปด้วยแรงกรรมซึ่งหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้น การตอบสนองของความดีชั่ว ดุจเงาตามติด เพียงแต่มาช้าหรือเร็วเท่านั้น ดังนั้น อาจารย์จึงให้โอวาทชี้นำศิษย์เพื่อคุณธรรมด้วยใจตรง ทุกวันทำแต่ความดี ถึงแม้บุญวาสนายังมาไม่ถึง แต่เคราะห์ก็ถอยห่างไป! ทุกอย่างล้วนไม่พ้นไปจากเหตุต้นผลกรรม

ดังนั้น การปลูกเหตุที่ดีก็เป็นการก่อผลของบุญวาสนา การสั่งสมเหตุแห่งความชั่ว เป็นการก่อผลของทุกข์ นี่ก็คือต้นเหตุผลกรรมที่สำเร็จด้วยแรงกรรม หากผู้ที่สามารถเข้าใจเหตุต้นผลกรรมได้ ต่อการตอบสนองของดีชั่วควรปล่อยตามธรรมชาติ ดังนั้น การที่อาจารย์พร่ำบ่นก็เพื่อให้ศิษย์ดำเนินการคุณธรรม ควรที่จะมองเห็น การเกิดแก่เจ็บตาย เสียใจดีใจ พบกันจากกัน ยากดีมีจน รูปเสียงหมาม้า เป็นต้น เหมือนหมอกควันที่ลอยผ่าน ล้วนว่างเปล่า ดังนั้น แต่ละครั้งที่อาจารย์บรรยายธรรมก็จะให้ปฏิบัติสิบบำเพ็ญแปดบัญญัติเสียก่อน แล้วอาศัยกายปลอมนี้บำเพ็ญตนกับจิตแท้ที่ไม่เกิดไม่ดับ เพื่อให้จิตวิญญาณเบาใสลอยขึ้นเข้าสู่แดนหรรษา หากยังโลภมีกิเลส ก่อบาปกรรมหนักไว้ จิตวิญญาณก็จะแปดเปื้อนกับไอขุ่นมัว จึงร่วงหล่นสู่ยมโลก ศิษย์ฝากชีวิตอยู่กับทะเลทุกข์อันเวิ้งว้าง หากสามารถทำตามคำสอนของอาตมา ตามหลักคัมภีร์คุณธรรมแล้ว เข้าใจบรรลุถึงตัวตนที่แท้จริงของตนแล้ว ก็สามารถขึ้นสู่จีฮู้แม้นสรวงได้ ศิษย์จงเข้าใจ