ประตูสวรรค์
(จาก “มุมที่ไม่มีเหลี่ยม” ของเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์)
ขุนศึกซามูไรนามว่า โนบูชิเกะ ได้มาหาท่านฮากูอิน อาจารย์เซ็นชื่อกระฉ่อน แล้วตั้งปัญหาถามว่า “นรกและสวรรค์มีจริงๆ หรือ”
ท่านเป็นใคร ท่านฮากูอินย้อนถาม“ ข้าพเจ้าเป็นซามูไร”
“แกน่ะรึ ซามูไร!” ท่านฮากูอินตะโกนอย่างไม่เชื่อ “ขุนนางหน้าโง่คนไหนกันวะ ที่ยอมให้แกพิทักษ์อยู่น่ะ ดูสารรูปแกยังกะกระยาจกแน่ะ”
โนบูชิเกะ โกรธจัดตวัดดาบขึ้นฉับไว ท่านฮากูอินกล่าวว่า “แก มีดาบด้วยรึ นี่ดาบโง่ๆ มันจะไปทำอะไรได้วะ อย่าว่าแต่จะมาตัดหัวข้าเลย” โนบูชิเกะตวัดดาบทันใด
ท่านฮากูอินก็เอ่ยว่า “นี่ละ...ประตูนรกเปิดแล้ว !”
ด้วยคำนี้ ซามูไรก็ชะงัก เก็บดาบ ทรุดกายลงกระทำความเคารพ“นี่ละ...ประตูสวรรค์เปิดแล้ว !” ท่านฮากูอินเอ่ยเอื้อนเป็นถ้อยสุดท้าย
สวรรค์และนรกมีอยู่ในชีวิตประจำวันของเราทุกคน ประตูของมันเปิดกว้างให้เราผ่านเข้าออกอยู่ทุกวัน วันละหลายๆ ครั้ง
ขณะใดเราลุแก่โทสะ ขณะนั้นไฟนรกแลบเปลวอยู่ในใจเรา
ขณะใดเรามีจิตปรกติแจ่มใสอารมณ์ดีอยู่ ขณะนั้นแสงแห่งสวรรค์ก็สาดทออยู่ในใจเราแล้ว
