ข้อเปรียบเทียบระหว่างอาหารเนื้อสัตว์กับอาหารมังสวิรัติ

1. เนื้อสัตว์
เป็นอาหารที่มีสกุลต่ำ เกิดจากกิริยาอาการของกามราคะ โทสะ โมหะเป็นอาหารที่ไม่บริสุทธิ์โดยธรรมชาติ
อาหารธรรมชาติ
เป็นอาหารสกุลสูง เกิดจากกิริยาอาการของเกสรดอกไม้ผสมกันโดยธรรมชาติ เป็นอาหารเย็นและสะอาดบริสุทธิ์

2. เนื้อสัตว์
ได้มาจากความหวงแหนของเจ้าชีวิตถ้ายังมีชีวิตอยู่ด้วยแล้ว ก็อย่าหมายเสียเลยที่จะยอมให้เลือดเนื้อและเมื่อตายแล้ว เลือดเนื้อนั้นยังเหม็นคาว ปฏิเสธการกินของมนุษย์ ต้องใช้ไฟเป็นเครื่องบังคับถึงจะกินได้
อาหารธรรมชาติ
ได้มาด้วยเจ้าของยินดี ทั้งแสดงกิริยาชักชวนด้วยสี ด้วนกลิ่น ด้วยรส โดยไม่ต้องบังคับกดขี่

3. เนื้อสัตว์
ได้มาจากความเจ็บปวดรวดร้าว ด้วยความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสเท่ากับเรากินก้อนแห่งความทุกข์ของผู้อื่น
อาหารธรรมชาติ
ได้มาจากสิ่งที่เป็นสุขและไม่เจ็บปวดประการใดๆ คือเท่ากับเรากินก้อนแห่งความสบายของผู้อื่น

4. เนื้อสัตว์
สำเร็จมาด้วยความร้อน (ไฟ) ด้วยกิริยาอาการบังคับ กดขี่ ได้มาโดยการใช้ศาสตราวุธต่างๆและไม่เป็นธรรม
อาหารธรรมชาติ
ได้มาจากกิริยาอาการถูกศีลธรรม สุภาพเรียบร้อย ปราศจากการกดขี่

5. เนื้อสัตว์
เป็นอาหารของเสือ สิงห์ ยักษ์ มาร ผีปอบ ปีป่วง ผีกะ ผีห่า ผีนรก ผีเปรต อสุรกาย เป็นอาหารของนักเลงผู้หญิง นักเลงสุรา เป็นอาหารของสัตว์อสรพิษ
อาหารธรรมชาติ
เป็นอาหารของพรหม ของเทวดา โยคี ฤษี ชีไพร นักปราชญ์ บัณฑิต เป็นอาหารของนักตรัสรู้เช่น พระพุทธเจ้า เป็นอาหารของสัตว์ที่มีคุณเช่น ช้าง ม้า วัว ควาย แพะ แกะ เป็นอาหารของสัตว์สุภาพ เช่น นกเขา นกยูง นกพิราบ เป็นต้น

6. เนื้อสัตว์
ทำให้จิตใจมัวหมอง ไม่ผ่องใส ทำให้ร่างกายเป็นป่าช้า เป็นที่ฝังศพที่กว้างใหญ่ไพศาลที่สุดในโลก ฝังเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักเต็ม ทำให้กามราคะ โทสะ โมหะ กำเริบ
อาหารธรรมชาติ
ทำให้ร่างกายจิตใจตลอดจนศีลธรรมบริสุทธิ์ พอที่จะชำระล้างป่าช้าที่ฝังศพของสัตว์ในร่างกาย ให้สะอาดหมดจด ทำให้กามราคะ โทสะ โมหะ สงบตามปรกติ

7. การกินเนื้อสัตว์
เป็นเครื่องหมายของคนใจดำ ขาดความเมตตา กรุณา เห็นแต่ได้ฝ่ายเดียว
การกินอาหารธรรมชาติ
เป็นเครื่องหมายแห่งความเมตตา กรุณา มิได้เห็นแก่ลิ้นของตนฝ่ายเดียวและเป็นผู้ให้
บุญ วาสนา 5 ประการ
1. อายุวัฒนะ
2. ลาภยศ สรรเสริญ
3. สุขภาพดีทั้งกายและใจ
4. กุศลจิตมั่นคง
5. ละสังขารไปโดยสงบ